Documentaire

Documentaire

Het was denk ik omdat hij fotograaf was, dat ik geboeid bleef kijken. Het was denk ik omdat de documentaire de gebruiken van zijn geboorteland en zijn omgeving liet zien. Het was denk ik omdat ik me probeerde te herinneren wat voor herkenning ik had. Hij was een adoptiekind en ging terug naar zijn geboorteland. En bleef.
Opeens wist ik het.
Ik had met hem in de kantine zitten praten. Ik herinnerde me dat gezicht. Ik weet alleen niet meer waar het gesprek over ging en waarom we koffie gingen drinken. Ging het over Indonesië? Ging het over mijn schoonzus die uit Indonesië kwam? Ik weet het niet meer.
Googlen op zijn naam en het antwoord kwam. Ja..zijn cv gaf aan dat hij was afgestudeerd op dezelfde academie.
Ik keek naar zijn verhaal. Zijn foto’s. Familiefoto’s. Hoe had zijn leven eruit gezien als hij in Indonesië was opgegroeid? Daarom maakt hij portretten van families in Indonesië.
Familie. Adoptie.
Ik kende mijn bloedverwanten. Hij ging ze zoeken. Ik kon ze soms niet meer opzoeken. Zoveel broers en zussen en kinderen. Ik kan het niet eens bijhouden.
En mijn Indonesische schoonzus? Die kende ook haar bloedverwanten. Maar wilde met mijn broer in Nederland wonen. Die had haar land verlaten. Maar dat was haar eigen keuze .
Mijn werk op de academie ging soms ook over familie. Lijnen van gezichten. Gedachten over afkomst, evolutie of de bijbel, veranderingen in generaties.
Ik herinnerde me fotoboeken in de kunsten over grote gezinnen.
Ja. Ik had mijn onderwerp dicht bij de hand als ik dat spoor wilde volgen. Maar dat spoor wilde ik niet volgen.
portretIk dacht nog na over de documentaire. Hoe iemand in drie jaar tijd kan veranderen en een gezin kan opbouwen in een ander land. Hoe iemand thuis kwam?
Familie en kunst. Het wordt vaker aan elkaar geknoopt.
Deze jongen had in ieder geval van zijn persoonlijke zoektocht zijn onderwerpen gemaakt.
En ik keek nog een keer naar de zwart-wit foto’s.
Ze waren mooi. Ogen, familie die allemaal neutraal keken, recht naar de fotograaf.
Wat was dat toch met zwart-wit..
Wat was dat toch met het weglaten van kleuren?
Het leek net of ik de geur van het land rook.
Het leek net of de camera weer riep.
Maar er waren zoveel mogelijkheden. Zoveel keuzes. Kon je geen drie levens hebben? Of werd het tijd dat ik weer eens iets anders ging kiezen? Blijf bij jezelf..Ja..natuurlijk. Maar als dat zelf meerdere dingen wil, moet je je even concentreren. Nee, het was toch een kwestie van kiezen. Wie weet. 

1 gedachte over “Documentaire”

Een reactie plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

SLUIT
CLOSE