Nieuw atelier

Weer een nieuw atelier. In de muiterij zat ik een jaar. In het ritzemaboshuis een half jaar met een interne verhuizing. Veiligheid boven alles. Geen sentimeel gezeur. Nu zit ik een volledig goedgekeurd “architectonisch hoogstandje”. Milieukantoren aan de Mansholtlaan.
Op een gegeven moment sta je een beetje buiten de werkelijkheid. Ik kan mijn kunstwerken ook bij het grofvuil zetten, als dat de bedoeling is. Ik was toch aan een nieuwe collectie en richting toe.
Ik werk tussen de weilanden. Misschien knipogen de koeien zometeen wel naar mij. “Weet je, Clarabella koe, jij en ik, we gaan er wat van maken. Welke kleurvlakken vind je het mooist? Die groene? Ja, die groene.” Dat dacht ik al.
Het zal er wel lekker rustig zijn.
In tegenstelling tot een stadscentrum. Pas geleden door Rotterdam gelopen. Zo’n stad vol mensen en huizen is weer heel anders. Ik kreeg even heimwee naar het sjokken en de winkels in en uit lopen, op zoek naar het ultieme kledingstuk. Je gezicht op nummer zoveel zetten. Ik ben niet vervallen in weemoedige herinneringen. Heel goed van mezelf. Ik zou natuurlijk naar de rivier kunnen lopen en het water wat reist bekijken. 
Maar gek, het regende toch. Het regende in de stad. Verloren in de massa was het grijs. Zeker weten. De lucht, de ramen. De trein die dendert over het spoor.
Niemand die me geld kwam vragen.  
Dit was mijn winterdepressie. Nu is het mooi geweest.
<img src=’100_2593.JPG’ class=’imgright’>
Op naar de weilanden. Mijn kunstwerken met tederheid behandelen. Ze weer naar een nieuwe plek vervoeren. Het ultieme beeld scheppen. Dat wat je altijd al wilde zeggen.
Tenslotte heeft iedereen recht op zijn droom.
Nou hoop ik niet als ik daar languit gestrekt op dat grasveld ligt, een ambtenaar of wie dan ook om de twee weken polshoogte komt nemen.
Laat ze maar eens wat gaan kopen.
We lijken dan misschien wel moeilijke mensen, maar zonder kunst aan de muur of een ingreep in de openbare ruimte of een activiteit was het ook zo saai in dit leven.
Al heb ik op dit moment de neiging om al mijn schilderijen langs de kanten van Wageningen op straat te zetten en er een bordje bij te hangen.
Brandgevaarlijk.
Levensgevaarlijk.
Neem maar mee en neem eens een risico in je leven. En dat alleen maar omdat mijn atelier brandonveilig was verklaard.
Maar goed. Dat zijn maar cynische gedachten.
Ik ga gewoon weer verder waar ik mee bezig was.

SLUIT
SLUIT