Met de climate-fiction installatie Mos van brengt Astrid Mulder natuur de binnenstad in. In een leegstaande winkel is een wereld te zien zoals die er 30 jaar na een crisis uit zou kunnen zien: een ruimte waarin struiken, mos en varens groeien. Een plek waar het lijkt alsof er al jaren geen mensen meer zijn geweest, waar nieuw ecosysteem met een eigen biodiversiteit ontstaat. Een utopisch beeld waarbij de natuur een grote rol speelt en zaken als zelfvoorzienendheid, lokale voedselproductie en volledige recycling van producten vanzelfsprekend zijn geworden. Tijdens de coronacrisis is er meer behoefte naar verbinding met elkaar en de natuur ontstaan. De installatie in de lege winkelruimte is ook bedoeld als plek om na te denken over de toekomst.
De installatie Mos is helaas voortijdig beëindigd, en is maar enkele dagen te zien geweest. Natuur kan een grote impact hebben. Mogelijk was de uitvoering van de installatie zodanig realistisch dat de eigenaar van het pand het verval van de winkelruimte als te realistisch heeft ervaren.

De Coronatijd betekende voor Mulder ook minder exposities en opdrachten. Vooral illustratieopdrachten in de muziekwereld liepen terug. Begin september is werk van haar te zien tijdens het internationale tekenfestival The Big Draw dat dit jaar voor het eerst in Wageningen te zien is.

Meer over Astrid Mulder: https://www.kunstenaresje.nl

Het bericht Climate-fiction installatie Mos van Astrid Mulder verscheen eerst op Cultuur in Wageningen.

Tot begin augustus is werk van zes Wageningse kunstenaars in de Wageningse binnenstad te zien of te horen. ‘Haal bezoekers van het centrum uit hun corona-bubbel’, was de opdracht die Wageningse beroepskunstenaars meekregen. De wedstrijd was een initiatief van ondernemers uit de Wageningse binnenstad, ondersteund door de gemeente, en georganiseerd door het Platform Beroepskunstenaars Wageningen. Uit de zesentwintig inzendingen koos de jury zes projecten.
Ben jij goed in het geven van complimenten? Die vraag stemde de kunstenaars, Kamphuis en van der Zee, tot nadenken. We doen dat veel te weinig, complimenten geven, misschien is daarom een machine die het voor ons doet handig!

Dat resulteerde in 690 complimenten in 12 verschillende talen waaronder Nederlands, Chinees, Twi (een taal die in Ghana gesproken wordt) en zelfs in het Woagenings kun je een compliment ontvangen ‘ergens’ in de binnenstad. Maak een wandeling door de Bergstraat, de Herenstraat en de Junusstraat en je dag kan niet meer stuk! ‘De bedoeling is dat mensen er vrolijk van worden’, zegt Kamphuis, ‘Laurens heeft een rijke verzameling complimenten gemaakt, want het moest niet blijven steken bij: leuk truitje staat je goed! We wilden net wat bijzonderder complimenten meegeven aan de bezoekers van de binnenstad, zeker in deze coronatijd’. De machine selecteert at random één van de complimenten. Dus je weet niet wat het volgende compliment zal zijn en dat maakt de verrassing des te leuker. Want een onverwacht compliment ontvangen dat willen toch we allemaal wel.

Voor Kamphuis heeft corona een flinke verandering in zijn werk betekend. Alles wat iets van doen had met groepen mensen werd afgezegd. Acts, openingen, maaltijden, muziek werden geannuleerd. Opeens zat ik thuis schoolwerk te doen met mijn kinderen, dat was heel erg leuk maar kostte wel veel tijd. Gelukkig kwam er ook veel ander werk – voornamelijk ontwerpwerk – voor in de plaats. En dingen zoals de buiten-expositie van Wageningse Makers ( www.wageningsemakers.nl ) op de ramen van het stadhuis of kleine jazz-concertjes in club-setting in Loburg ( www.jazzinwageningen.nl ) konden juist weer wel.

Meer over Robbert Kamphuis: https://www.robbertkamphuis.nl
Meer over Laurens van der Zee: https://www.laurensvanderzee.nl/

Het bericht De Complimentenmachines van Robbert Kamphuis & Laurens van der Zee verscheen eerst op Cultuur in Wageningen.

Tot begin augustus is werk van zes Wageningse kunstenaars in de Wageningse binnenstad te zien of te horen. ‘Haal bezoekers van het centrum uit hun corona-bubbel’, was de opdracht die Wageningse beroepskunstenaars meekregen. De wedstrijd was een initiatief van ondernemers uit de Wageningse binnenstad, ondersteund door de gemeente, en georganiseerd door het Platform Beroepskunstenaars Wageningen. Uit de zesentwintig inzendingen koos de jury zes projecten.

Het laatste land wat Dienke Groenhout vier jaar geleden op haar reis door Afrika aandeed was Ethiopie. De bewoners noemde haar Ferengi, wat vreemdeling betekent in het Amhaars. Ferengi is ook de titel die ze meegeeft aan haar kunstperformance: een ontdekkingsreis van vreemde wezens door straten en pleinen van steden en dorpen, op zoek naar een verbinding met de plek, een thuis gevoel.
Je komt aan in een nieuw land en er bestaat al een woord voor jou, vreemdeling of witte buitenlander. Dat zette Groenhout aan het denken over de betekenis van identiteiten: wat zegt Nederlander zijn over mij, wat zegt een vreemdeling zijn over vooroordelen, wat zegt het een over de ander? En stel dat niemand weet hoe ik er uit zie, zou het dan makkelijker zijn om verbindingen te leggen, contact te maken, gaan mensen met je in gesprek of lopen ze je straal voorbij? In Afrika reageren mensen altijd op haar ‘creaturen’ is haar ervaring, hoe dat in Wageningen, stad van vele culturen, zal zijn, gaan we zien op de live performance zaterdag 1 augustus: dan bevolken Groenhouts Ferengi’s de straten en staan open voor nieuwe ontmoetingen, na afloop worden ze tentoongesteld bij de HEMA.

Op haar reizen gaat Groenhout op zoek naar samenwerking met lokale kunstenaars om met lokale materialen ‘iets’ nieuws te maken. Juist door die samenwerking op te zoeken leer je heel veel over wat dingen betekenen in andere culturen. Zo maakt een volk in Japan, in Hokkaido, van gedragen kleding van volwassenen babykleren omdat juist daar een beschermende kracht van uit gaat. Hergebruik van iets wat al bestaat en daar iets nieuws van maken, er een andere vorm aan geven is ook een steeds grotere rol gaan spelen in haar eigen kunstwerken, je wilt immers niet meewerken aan het vergroten van de afvalberg, ook daar kun je als kunstenaar een statement van maken.

Corona heeft heel veel invloed gehad op haar werk. Van de een op andere dag werd alles gecanceld en uitgesteld. Belangrijk was om te zorgen dat reeds gegeven opdrachten wel door gingen en dat uitstel geen afstel werd. Het was een jaar met veel minder inkomsten maar het bracht wel drie nieuwe pakken met hele nieuwe thema’s, met soms ironische humor, zoals het coronapak, “nomade en quarantaine”, een reiziger in een glazen kamertje, waar ze op dit moment de laatste hand aan legt.

Dienke Groenhout www.maakfabriek.org/werk/ferengi/

Het bericht Ferengi van Dienke Groenhout verscheen eerst op Cultuur in Wageningen.

Tot begin augustus zijn in de binnenstad de blauwe bomen van Birgit Pedersen te zien. Een van de ideeën achter dit kunstproject was om bezoekers van de binnenstad een positief, opbeurend gevoel te geven.
Blauw is voor Birgit bij uitstek de kleur om dit te doen. Vanuit Goethes kleurenleer is blauw de kleur die opbeurend is, mensen optilt en omhuld is, een kleur die een beschermd en veilig gevoel geeft. Omdat het project voor begin dit jaar gepland was stond haar hierbij een beeld van een wegens Corona verlaten binnenstad met kale, blauwe bomen voor.
Het werk van Birgit is heel divers. Iedere twee jaar wordt er voor de Culturele Ronde gewerkt met een nieuw thema en met andere technieken. Afhankelijk van het project wordt naar passende materialen gezocht.

Na terugkomst in Nederland aan het begin van de coronatijd, besefte ze duidelijk dat de Corona crisis menens was. In die tijd kwam ze bij toeval een gedicht van Vasalis tegen:
“Ik trek me terug, en ik wacht. Dit is de tijd die niet verloren gaat”.
Hierna is ze gaan werken, wat deze zomer in vijf nieuwe exposities resulteert. Zo exposeert zij op 17 en 18 juli monoprints in de nieuwe Wageningse galerie Lucia Novalis (Nudestraat 9) , en onder andere met ‘Pakje Kunst’ bij Montmartre aan de Rijn op 21 augustus bij de Bergstraatkerk.

Meer over Birgit Pedersen: www.birgitpedersen.nl

Het bericht De blauwe bomen van Birgit Pedersen verscheen eerst op Cultuur in Wageningen.

Kunst kleurt de stad

Tot begin augustus is werk van zes Wageningse kunstenaars in de Wageningse binnenstad te zien of te horen. ‘Haal bezoekers van het centrum uit hun corona-bubbel’, was de opdracht die Wageningse beroepskunstenaars meekregen. De wedstrijd was een initiatief van ondernemers uit de Wageningse binnenstad, ondersteunt door de gemeente, en georganiseerd door het Platform beroepskunstenaars Wageningen. Uit de zesentwintig inzendingen koos de jury zes projecten.

Tot begin augustus zijn in de binnenstad postercollages van Marcel Reulen met gedichten of quotes van Wageningers te zien bij in de etalages van de BBLTHK en Hoogstraat 97.

De gedachte achter dit project in Coronatijd is om opbeurende gedachten te delen, elkaar te inspireren en te motiveren. De poster zelf vormt de achtergrond voor quotes of gedichten van Wageningers voor Wageningers. De inbreng van inwoners maakt de poster tot een levend podium, wekelijks komen er nieuwe teksten bij.

Het werk van Marcel is kleurrijk, de basis van zijn werk zijn oude posters uit de straten van steden als Parijs, Londen, Berlijn en Amsterdam. Materiaal wat de tand des tijds heeft doorstaan, en waarin de identiteit van de locaties terug te zien is. Bij het uit elkaar halen van oude posterlagen is het iedere keer weer verrassend welke kleuren en structuren tevoorschijn komen.

Door Corona en internationale reisbeperkingen zijn exposities al meerdere malen uitgesteld. Inhoudelijk heeft Corona ook invloed op zijn werk gehad. In de portretten en maskers die hij maakt is de verwondering over maatschappelijke thema’s, waaronder Corona, terug te zien.

Heeft u een mooie of ontroerende gedachte, een gedicht dat gezien mag worden? U kunt deze opsturen naar info@perishablerush.com. Uit de inzendingen wordt een selectie gemaakt die op te posters worden gepubliceerd.

Meer over Marcel Reulen: www.perishablerush.com

Het bericht Posterproject met quotes van Wageningers door Marcel Reulen verscheen eerst op Cultuur in Wageningen.

Tot begin augustus is het werk van zes Wageningse kunstenaars in de Wageningse binnenstad te zien of te horen. Haal bezoekers van het centrum uit hun corona-bubbel, dit was de opdracht van een wedstrijd die Wageningse beroepskunstenaars meekregen. De wedstrijd was een initiatief van ondernemers uit de Wageningse binnenstad, financieel ondersteunt door de gemeente, en georganiseerd door het Platform beroepskunstenaars Wageningen in overleg met de binnenstadmanager. Uit de zesentwintig inzendingen koos de jury zes projecten.

Op 4 juli tijdens de koopzondag vanaf 13:00 geeft klankkunstenaar Remco de Kluizenaar een verhaal door middel van geluiden’. Op deze koopzondag zal door de Hoogstraat (start vanaf de Bergstraat) het muziekstuk ‘De Klinkerstraat’ van 100 meter lang te horen zijn.

Remco is gaan componeren vanuit klankkleuren. Vanuit de opdracht om geen samenscholingen van mensen te creëren ontstond het idee om een muziekstuk van honderd meter te componeren. De compositie bestaat uit 10 verschillende geluidsstukken van verschillende klankkleuren met dezelfde grondtoon. Per muziekstuk kun je blijven zitten, maar door er langs te lopen ervaar je het gehele muziekstuk.

Corona vormde op meerdere manieren een inspiratiebron voor de compositieopdracht die Remco zichzelf stelde. De grondtoon van ieder stuk is een verlaagde toon (136.10Hz) die past bij de frequentie van de aarde, de toon van het universum. Het coronanieuws overstemde de doorlopende crisis op het gebied van klimaat en ecologie, tegelijkertijd zochten steeds meer mensen de natuur op. Dit is ook hoopgevend en reden om juist deze frequentie als grondtoon te gebruiken.
De verschillende stukken bestaan uit rustgevende klanken van onder andere xylofoon en harp (van Nanja Bakker). maar ook uit operazang van Johanneke Vogel. Dit om een stem te laten horen die zich gedurende de coronacrisis niet heeft laten kunnen horen. Ook koperblaas instrumenten bleven in deze tijd in de kast, deze ‘verboden’ instrumenten vormen dan ook de start de compositie.

Meer over Remco de Kluizenaar: www.remcodekluizenaar.nl

Het bericht ‘De Klinkerstraat’ van Remco de Kluizenaar verscheen eerst op Cultuur in Wageningen.