Inzendingen Buiten Beeld

Spookstudent | Annie van Gansewinkel

Ik - Historische Trap | Dickey J. Diepeveen

Gedicht voor het tweedelig hert | Lieke de Kwant

Hoofd(loos) | Lisette van Baars

Inspiratie: Beeld hoofdloze man, Arboretum

Hoofd(loos)

Het is vroeg in de ochtend als ik besluit met een kopje koffie in mijn achtertuin op het rood-geel-groene rastabankje te gaan zitten.
De zon schijnt, en de stralen proberen tussen de bladeren van de burenboom door, mijn gezicht te bereiken. Ik help ze een handje door een paar centimeter naar links te schuiven en voel dat een enkele zonnestraal via mijn gezicht mijn binnenwereld bereikt.
Heel even ben ik aanwezig bij deze hartverwarmende ervaring en dan is er weer die gedachtenfabriek. Er wordt hard gewerkt daarboven en opeens ben ik daar ook; ik zit in een vergadering waar ik helemaal niet wil zijn en toch ben ik er. Er worden allerlei kritische vragen op mij afgevuurd en ik heb de antwoorden niet. Na een aantal dilemma’s expliciet gemaakt te hebben sluiten we af met een bezinningsvraag: “wat maakt vandaag een waardevolle dag voor jou?”
Mijn antwoord komt onmiddellijk: “ik zou vandaag graag een snipperdag opnemen, of zelfs de hele fabriek willen sluiten en ervaren wat daar de gevolgen van zijn”.

De wens wordt omgezet in daden en ik stap op mijn fiets, zet de wielen in beweging en ben benieuwd waar de reis naar toe gaat. Ik merk dat ik het lastig vind om de fabriek te sluiten, voor ik het weet ben ik weer daar, en niet hier.
Ik zie het Depot aan mijn linkerhand, parkeer de fiets en loop het aangrenzende Arboretum in.

Ik kijk om me heen en zie een rijke schakering aan bijzondere bomen, planten en kleuren, en dan….. dan zie ik hem, zittend op een hoge roestkleurige kruk, met zijn ellebogen leunend op een lessenaar.
Zijn houding is voorovergebogen, hij lijkt naar beneden te kijken, ik kan het niet goed zien, zijn handen blokkeren het zicht.
Ik word geroepen, niet hoorbaar, wel voelbaar, niet dwingend, wel ondersteunend; mijn benen vertragen, als vanzelf en laat het gebeuren. Mijn lichaam beweegt zoals het wil bewegen, of zoals hij wil dat ik beweeg, het boeit me niet. Hij boeit mij; ik kijk naar hem, maar zie hem niet.
Wat ziet hij, ervaart hij, voelt hij?
Ik wil naar hem toe, antwoorden krijgen op mijn vragen en ik versnel mijn pas, en dan gebeurt er iets raars, mijn benen lijken daar niet mee eens te zijn en lopen hun eigen langzame tempo, het gebeurt gewoon, alsof ik geen invloed heb op mijn handelen, en het gekke is, ik laat het wederom gebeuren, zonder weerstand, sterker nog, het voelt ……. Ja, het voelt….. bevrijdend.
Als vanzelf sluiten mijn ogen. Ik merk op dat mijn hartslag vertraagt en mijn ademhaling gaat als de stroming van een rustig kabbelende rivier.
Geleidelijk vervagen de grenzen tussen mezelf en de rivier, ik word de rivier, ik ben de rivier.
En dan stopt mijn lijf met bewegen. Langzaam open ik mijn ogen en zie ik hem, hij bevindt zich een meter voor mij en torent boven me uit.
Ik kijk eerst naar zijn voeten, zijn benen, vervolgens zijn torso en langzaam glijden mijn ogen hoger naar zijn armen en handen en dan zie ik het opeens….. hij heeft geen hoofd; het is een hoofdloze man!
Mijn ogen sluiten zich, ik ben geraakt en ik voel de tranen over mijn wangen stromen. Dan merk op dat ik onrustig word, mijn hart gaat te keer en mijn ademhaling is als een onstuimige rivier.
En dan is daar in de verte, de gedachtenfabriek, ik zie mezelf boven de rivier zweven en we stevenen af op de fabriek/ Ik realiseer me dat ik op deze manier binnen enkele seconden door het open raam van de fabriek naar binnen vlieg en daar gelanceerd zal worden.
En dan zie ik hem weer en ik zie dat hij mij ziet en als vanzelf daal ik af en word ik opgenomen door de rivier. Ik voel mijn ademhaling en hartslag weer vertragen en laat me meenemen door het gekalmeerde water en zijn we weer één.
We hebben de gedachtenfabriek achter ons gelaten, en kabbelen rustig verder. Ik geniet van de stroming, het meanderen, soms versnellen en dan weer vertragen, ik ben de rivier, en de rivier is mij.

Dankjewel hoofdloze man, dat ik je mocht ontmoeten, dat jij zag wat ik eerder niet zag, dat je me hebt laten kijken naar dat wat al die tijd aanwezig was en je me hebt geleerd hoe daarmee in verbinding te komen en te zijn.

Lisette van Baars

Monolieten Noordwest | Petra Sips

Actaeon | Ruud Verwaal

Afgesproken | Samira van der Loo

Moving on, On the Move | Schrijversharten

Bij de deur van Monsieur Dadelmuis | Sonja van der Arend

Inspiratie: Bij de deur van Monsieur Dadelmuis

Bij de deur van Monsieur Dadelmuis

Kunstenaar onbekend, deels Gesamtkunstwerk. Locatie: onderaan het Bergpad, bij de Veerstraat.

Heeft een mens hem ooit gezien, Monsieur Dadelmuis? Sinds enige jaren houdt hij kantoor onderaan het Bergpad te Wageningen. Zijn diensten zijn enorm in trek. Steevast staat tussen het gevallen blad bij zijn ondermaatse rode voordeur een aanzienlijke verzameling wezentjes en spulletjes te wachten – allemaal hooguit een paar centimeter groot. Twee kipjes van klei, een opwindmuis zonder staart, een plastic astronaut, een kastanje, een beschilderde kiezel. Een week later: een speelgoedhert, een olifant zonder slurf, een popje in een Noorse trui. Komen ze zelf aangelopen of zijn ze gebracht? Het is ons niet bekend. Zeker is dat hen allemaal iets is aangedaan, want Monsieur Dadelmuis is letselschadeadvocaat. Kabouterletselschadeadvocaat.

Monsieur Dadelmuis maakt zich groot voor de onaanzienlijken, de onderkruipsels, de vertrapten. Hij heeft een enorme naam opgebouwd onder zijn minuscule clientèle. Niemand is te nietig om zijn klant te zijn. Geen zeer te klein om een zaak van te maken. Geen tegenstander te hoog om aan te pakken. Het zijn niet louter muizenissen, kleinzieligheid en nietige traumaatjes die bij hem ter tafel komen. Het leed van kleine wezens die zijn geraakt in lijf en leden, is even omvangrijk als het onze. Ook zij hebben recht op genoegdoening. En die krijgen zij van Monsieur Dadelmuis, zo blijkt uit het volgende gedicht:

Klein leed bestaat niet

Pardon mevrouw, wilt u mij helpen?
Ik heb een heel klein beetje pijn
Een doekje om de wond te stelpen
Dat zou alvast reusachtig zijn

Toch laat ik hier geen waterlanders
Heus, een dokter hoef ik niet
De echte pijn zit ergens anders
Omdat niemand mij echt ziet

Er is mij zo veel aangedaan
Door de boven mij gestelden
Die het gepeupel niet zien staan
En hun overmacht doen gelden

De Dadelmuis komt voor ons op
Hij is de held van kleine luiden
Zelfs de allergrootste snob
Zal hij fijntjes euvel duiden

Dus brengt u mij naar Wageningen
Bij de Kabouterletselschadeadvocaat
Met gezag zal hij mijn zaak bedingen
Mijn kleine leed; een flinke baat!

Sonja van der Arend