Talk of the Town

Wat gaat de tijd snel, vandaag is het inmiddels twee jaar terug dat ik werd verrast met het Erezilver van de Stad Wageningen. Ik mocht het in aanwezigheid van 80 vrienden in Theater Junushoff uit handen van Burgemeester Van Rumund in ontvangst nemen.

Ik geniet nog steeds elke dag van de nasmaak van die bijzondere verrassing.  Een heerlijk gevoel, niet van beloning maar van waardering!!

Dat heeft een mens nodig! De waardering geeft ons niet alleen voldoening en een steun in de rug, maar kan ook een inspiratiebron zijn voor medemensen.

In mijn geval in het bijzonder voor migranten en nieuwkomers.

Ik geloof in deze dubbele theorie. Ik geloof dat elke persoon, die nieuw werk krijgt of in een nieuwe stad of nieuw land komt wonen, zich moet bewijzen. Iedereen is nieuwsgierig naar de nieuwe persoon.  Dat heb ik meegemaakt toen ik net 18 jaar was en in mijn vaderland van mijn geboortestad naar een plaats 20 kilometer verder verhuisde om mijn eigen zaak te beginnen. Ik was in mijn eigen land, in mijn eigen provincie, maar in die andere stad een vreemdeling. Niemand durfde voor mij bij de bank garant te staan, toen ik om een lening vroeg. Ik werd daar niet verdrietig van. Integendeel, ik kreeg energie om te bewijzen dat ook ik een trouwe stadgenoot en trotse inwoner van mijn nieuwe stad kon zijn. Het duurde niet lang voordat dat het geval was. Bijna 15 jaar later moest ik weer opnieuw beginnen.  Nu in een ander land, met een andere taal en andere cultuurverschillen. Het is toch weer gelukt. Oké, je moet extra hard werken om gelijkwaardig te zijn, maar dat vind ik geen discriminatie. Ik vertel mijn lotgenoten regelmatig dat zij heel zorgvuldig moeten zijn in hun nieuwe omgeving. Want als je iets niet goed doet als nieuweling, word je dubbel afgerekend. Ook dat vind ik geen discriminatie.  En het mooie is: als jij het goed doet, dan krijg je dubbele waardering. Het Erezilver dat ik ontving, is er een bewijs van. Ik werd genoemd in diverse lokale media, zoals op de voorpagina van de lokale krant, er waren veel bloemen, kaarten en felicitaties. Zelfs van mensen die ik nooit ontmoet had of niet kende.  Wageningen en Wageningers, bedankt voor jullie vertrouwen en waardering!

Bedankt, lieve mensen die hard gewerkt hebben om dit mogelijk te maken. Ik geniet hier elke dag van! Liefs Masood Eslami

Sinds ik in Nederland woon, inmiddels vanaf 1994, hoor ik heel vaak over integratie, normen en waarden. Ik ben laatst wat bewuster geworden, het succes in de Nederlandse samenleving als nieuwkomer kan te maken hebben met de gewoontes van mensen. Elk volk elk gebied elk land elke stad heeft eigen gewoontes die ook wel cultuur genoemd worden. Dat zijn menselijke eigenschappen die van de ene op de andere generatie door gaan en door de jaren heen een gewoonte worden. Vanzelfsprekend kunnen gewoontes ook veranderen, als het slechte gewoontes zijn komen er ook zeker wat pluspunten bij om de gewoontes te verbeteren. Dit kan niet opeens in een keer, dat kost tijd, geduld en flexibiliteit van de bevolkingsgroepen. Geen enkel volk heeft perfecte gewoontes. En zolang als ik weet worden gewoontes van het ene op het andere volk overgenomen omdat men zich daar beter bij voelt of omdat het beter past in de gemeenschap.

Deze denkwijze waar ik in geloof geeft mij meer ruimte en acceptatie van het land waar ik in geland ben. En omdat ik geloof dat integratie tweezijdig moet zijn, geven en nemen, met alle respect voor alle normen en waarden van de Nederlandse samenleving heb ik de afgelopen 23 jaar geprobeerd om van slechte gewoontes hier een betere gewoonte te maken, op mijn eigen manier. Ook probeerde ik wat goede gewoontes van hier, door te vertellen aan mijn vrienden en familie in mijn vaderland.

Door in deze werkwijze te geloven heb ik mij nooit gediscrimineerd gevoeld. Ik heb nooit bepaald gedrag of opmerkingen van mensen als discriminatie opgevat. En als ik dit af en toe toch tegenkwam en in de verleiding kwam te denken dat iets als discriminerend bedoeld was, heb ik tegen mij zelf gezegd: “Masood dit had je ook in je vaderland van een andere bevolkingsgroep kunnen krijgen. Dat heb ik nooit discriminatie genoemd.”

En wat zou wel een reden zijn om dit discriminatie te noemen? Als ik dit stempel op iemands opmerkingen of op iemand als persoon had gedrukt, had ik zeker mezelf in de hoek gezet.

Dat had bij mezelf een minderheidsgevoel opgeroepen. Terwijl ik nooit in een minderheid- of meerderheidsgevoel heb geloofd. Ik heb het altijd over ‘wij’ gehad niet over jullie en wij, we wonen toch in Nederland? We zijn toch allemaal Nederlanders? Met een Iraanse afkomst, of Syrische afkomst of net zoals de vader van onze koning Duitse of van onze koningin Argentijnse afkomst.

Hebben jullie ooit gehoord dat koningin Maxima zich een minderheid voelt? Of Prins Claus? Omdat hij in een ander land geboren is? Ik denk dat persoonlijke kwaliteiten en eigenschappen een belangrijkere rol spelen. Je hoeft toch niet te noemen hoeveel talenten in sport, literatuur, politiek, wetenschap etc. in Nederland vanuit andere landen gekomen zijn? Worden die ook minderheden genoemd? Ik denk van niet.

Masood Eslami

Vrijdag 17 november 2017

Op elk moment dat ik de lucht,
die naar de smaak van vrijheid ruikt,
naar binnen slik,
voel ik dat ik in vrede leef.

Dames en heren,

Wij staan hier op 4 mei 2015 om ons respect te betuigen voor de mensen, die 70 jaar terug hun dierbare leven hebben gegeven, zodat wij nu in vrede en vrijheid kunnen leven.
Elke keer dat ik over de Grebbeberg rijd en langs het ereveld ga, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik zie de beelden van meer dan 70 jaar geleden voor me en zeg tegen mezelf: zo dapper en zo vastberaden zou ik willen zijn – en ik blijf stil.

Ik geloof dat ieder mens een ambassadeur kan zijn voor de vrede; vrede begint bij jezelf, bij je naasten, bij familie, bij je buren, stadgenoten en landgenoten.
Vrede en vrijheid kun je bewaken, als je er echt zelf  in gelooft.

Als wij er niet alleen over spreken maar er echt in geloven en niet alleen doen alsof, dan komt pas de echte vrede die zorgt voor de vrijheid: in het individu en in de samenleving.

Het woord vrijheid hoorde ik toen ik net 15 geworden was en in mijn geboorteland Iran woonde. Ik en heel veel andere jongeren waren in opstand gekomen tegen het toenmalige dictatoriale regiem in Iran.
Voor vrijheid, vrede en onze idealen hebben vele van mijn vrienden en lotgenoten hun leven gegeven. Helaas, na het bereiken van de vrijheid hebben wij er weinig aan gedaan om die te behouden.

We zien nu vele conflicten in de wereld. Wij moeten alert zijn en ons verantwoordelijk gedragen. Er zijn mensen die profiteren van de onveilige wereld: onder de vlag van de godsdienst verrichten groeperingen gruwelijke daden. En ook grote machthebbers, die de wapen- en olie-industrie vertegenwoordigen, profiteren van instabiliteit.

Het is de plicht van iedere burger om vrijheid te bewaken. Wij moeten er zuinig op zijn en het belang van vrijheid prioriteit geven. Anders is alles voor niks geweest.

Het is ontzettend belangrijk om ieder jaar de Stille Tocht te houden, om samen hier ons diepe respect betuigen voor de slachtoffers, hier en nu speciaal voor de vele onschuldige slachtoffers in onze gemeente. Wij herdenken ook de mensen die gedeporteerd werden en nooit meer terug gekomen zijn; ik voel de pijn van hun nabestaanden.

Het is voor mij als geïmporteerde Wageninger, maar met een hart voor deze stad, een eer hier te kunnen staan om hen te herdenken die hun leven hebben gegeven, zodat wij hier in Wageningen in vrede en vrijheid kunnen leven. In harmonie, samen met meer dan 160 nationaliteiten, in een van de mooiste steden ter wereld. Wageningen kan een geweldig voorbeeld zijn als unieke stad. Zoek maar eens waar in de wereld zoveel nationaliteiten zo vredig naast elkaar kunnen leven. Ik ken geen andere plaats.

Laten wij de vrede en de vrijheid verspreiden, zoals het vuur van de vrijheid vanavond wordt verspreid. Laten we extra solidair en waakzaam zijn en nog meer onze verantwoordelijkheid nemen. Dat begint bij ons, bij mij en bij u. Ik hoorde laatst zeggen: aan het geluk moet je werken.

Beste mensen, laten wij dan ook aan het werk gaan voor vrede en vrijheid, dagelijks en heel consequent. Onze voorouders hebben gezaaid wat wij nu oogsten. Wat wij nu zaaien, oogsten onze kinderen in de toekomst.

Masood Eslami

Een stad naast de Rijn, een teken van leven. Jaren en jaren stroomde water de stad uit en leven de stad in.

Wageningen werd laatst zelfs een paradijs op aarde genoemd, met magische aarde en verruimende geest. Wageningen komt in je hart. Je laat haar niet los en zij jou ook niet.

Je ben voor de stad en de stad is voor jou, zoals een moeder zorgt voor haar kind en het kind geeft liefde terug.

Je komt in Wageningen 4 elementen tegen. De aarde, de bijzondere klei, symbool van de zachtheid van Wageningen. Het water van de Rijn, symbool voor het evenwicht . Het vuur van de steenfabrieken, symbool voor warmte. En de wind, een teken van steun.

Je hoeft niet in Wageningen geboren zijn om jezelf een echte Wageninger te noemen. Volgens mij moet je een Wagenings gevoel hebben. De vele mensen hier en de mensen die al weken en maanden hard gewerkt hebben om dit prachtige festival mogelijk te maken zijn dankbare inwoners van een prachtige en bijzondere stad. Een stad van authentieke Wageningers met Wagenings bloed, en van geïmporteerde Wageningers met Wagenings gevoel. En allemaal echte Wageningers.

Masood Eslami

Gedachten van mensen kennen geen grenzen.
Zoals een wilde stormwind, los, vrij, hier en ook daar vliegt, zonder grenzen.

Men kan geboren zijn in een drukke straat een drukke stad in het verre oosten en gehecht zijn aan een klein dorpje midden in de bergen aan de andere kant van de wereld.
Men ziet de wortels van zijn geboorteplaats in  de nieuwe locatie, hij vergelijkt voortdurend diverse gelijkenissen en tegelijk neemt de gehechtheid allen  maar toe .
Iemand die verliefd op de bergen was, blijft ook verliefd op de bergen .
Hoewel de andere berg zich al miljoenen jaren in het andere deel van de aarde heeft genesteld,  lijkt het of de wortels van de bergen zich onder de aarde overal kunnen nestelen.
De verliefdheid neemt toe als een groen beboste berg jouw geliefde was en je nieuwe lieve berg ook net zo groen en bossig is.

Men zoekt weer verder naar gelijkenissen, de bomen worden met elkaar vergeleken,  een prachtige zonsondergang achter hoge bergen wordt geplakt aan jouw oudere beeld van je vaderlandse zonsondergang met misschien minder hoge bergen maar met dezelfde zonsondergang.
Zelf van het ruiken van wild groeiende  basilicum langs de wegen, wordt men vrolijk  om weer in het verleden te reizen.

Er is geen grens meer.

Een dorpeling van Monchiqe, een klein dorpje in zuidelijkste hoogtepunt van Portugal, lijkt zelfs op Aga Reza, de Iranese veehouder in het kleine geboortedorp van mijn moeder.
Zelf de 60-jarige kleine vrouwelijke slager van Silves, ook in de buurt van Monchique,  deed me denken aan Ali de stevige slager van onze wijk.

Dit gebeurde tijdens mijn laatste, korte reis naar de meest zuidwestelijke  hoek van Europa.

Toen ik een avond  op een stoel zat van een klein lokaal café in het zeer gezellige dorpje Monchique probeerde ik te voorkomen dat een aantaal kleine stukjes papier die ik van de eigenaars van het  café gekregen had niet te nat zouden worden van mijn tranen tijdens het  lezen van de onderstaande stukje voor mijn  liefde die naast mij zat.

Zo is het gegaan.

De geur van citroenbomen, eucalyptus, gras.
De geur van zon en wind en van het bos.
De smaak van zeer rijpe vijgen en het genot van zelf geplukte wilde vijgen.
Het vallen van kleine druppels  mist op je huid wanneer je aan het uitrusten bent.
De sappige smaak van  tomaten en komkommer die rijp en sappig zijn geworden van een fijnste energiebron ,  in  een mond die van de smaak geniet.
De geur van rust, lachende gezichten,  het voelen van het bestaan, het voelen van leven.

Levendige leven.

Drinken van helder bronwater uit een  kleine pijpleiding die uit de berg komt.
Het genieten van avondwandelingen in de  smal dalende straten en  het snelle ademhalen op de hellingen.
Het genieten van  nadenken zonder zorg.
Het genieten van bezinnen met verstand.
Het voelen en genieten  van elk moment  in gezelschap van iemand die van je houdt en op wie jij  gek  bent.
En het voelen van de liefde.

Het vergeten van de dagelijkse bezorgdheid , drukte, stress, hoewel  heel kort , maar prachtig. 
Het leven ver van de Boze gemeenschap en de dagelijkse dwaasheid.
Leven in vrede , met jezelf met je naaste, met mensen om jouw heen en met moeder natuur.

Wat mooi en prachtig  zegt een legendarische wiskundemeester,  astronoom en dichter dit die  ongeveer 1200 jaar geleden leefde in het Perzische rijk (het huidige Iran):

Leef zo,  dat je naaste
geen last heeft van jouw wijsheid en eerbaarheid.
Wees kalm, wees meester over jezelf, geef niet toe aan
aanvallen van woede. Als je echt in vrede wilt
leven, glimlach dan tegen het lot
en kwets niemand.

Masood Eslami

Al jaren in ballingschap had ik een nachtmerrie, net zoals alle andere lotgenoten.
Hoe ga ik om met het bericht dat mijn ouders niet meer leven.
Wie durfde het bericht aan mij te vertellen? Wat zal mijn reactie daarop zijn ? Hoe snel kan ik daar zijn? Is er nog tijd om afscheid te nemen? Kan ik..? is er..? hoe..? en nog duizenden diverse vragen en scenario’s waren al 17 jaar na mijn vlucht mijn grootste en angstigste gedachten in het dagelijkse leven of in nachtmerries.
Alleen al bij het denken aan die periode kreeg ik het benauwd en werd ik angstig.

Een van de belangrijkste redenen dat ik in de afgelopen 4 jaar vaker naar mijn geboorteland terug ben geweest, was om bij mijn ouders te zijn en vooral bij mijn moeder. En elke keer als ik naar Nederland terug kwam, probeerde ik mijn moeder – die de bijnaam ‘kocholoo’ van mijn dochters had gekregen wat kleintje betekent in kindertaal in het Iraans – steeds harder te knuffelen, harder te kussen en haar goed te bekijken alsof dit onze laatste ontmoeting kon zijn.

In de afgelopen jaren zijn er geen weken voorbij gegaan zonder zeker 3 of 4 lange telefonische gesprekken gevoerd te hebben met mijn moeder.
Zij vertelde mij alles en bracht mij op de hoogte van alles wat er in de familie, bij vrienden, in de wijk of in de stad gebeurde. Vaak wist ik zelfs meer dan mijn zusje die bijna dagelijks mijn moeder bezocht.
Leuke verhalen, en af en toe minder leuke, hoorde ik soms zelfs drie keer van mijn liefste moeder op aarde.

Begin oktober kreeg ik ineens het gevoel dat het tijd was om naar mijn geboorteland terug te gaan.
Binnen enkele dagen was ik bij mijn ouders en net zoals vele andere keren speelden wij samen een spelletje met de rest van de familie door ze te verassen met mijn komst.
Behalve mijn ouders wist niemand dat ik zou komen en dat maakte het nog leuker en spannender om samen met mijn ouders een leuk scenario te bedenken om de rest van familie te verrassen met mijn onverwachte bezoek.
Het waren en zijn de mooiste momenten in ons leven die ik gelukkig allemaal gefilmd had.
Met een camera in de ene hand en een mobiele telefoon in mijn andere hand belde ik naar mijn zus, die in de woonkamer van mijn ouders zat. Ik deed alsof ik vanuit Nederland belde en liep tijdens het gesprek naar haar toe.
Een geweldige ontmoeting met tranen van vreugde.
Ik ben op zondag 9 oktober rond 00.30 uur aangekomen bij mijn ouders in Iran en wij waren met zijn drieën tot bijna 4 uur in de ochtend wakker en onder het genot van lekkere Iraanse thee en vers fruit wisselden we verhalen uit.
In een week tijd hebben wij diverse familieleden bezocht en ook visite van andere familieleden thuis gehad. Samen met mijn ouders hebben we ook het graf van mijn opa en oma bezocht, bloemen gebracht, foto’s gemaakt en mijn moeder vertelde toen zelfs waar, en hoe ze begraven wilde worden.
In vergelijking tot de andere keren dat ik riep, “Ma, kunnen wij het niet over leukere onderwerpen hebben?” was ik dit keer stil en luisterde ik geduldig naar haar.
Ik heb zelfs een avond haar stamboom nagevraagd en genoteerd, iets dat ik jaren van plan was om te doen en altijd uitstelde.

Precies een week na mijn komst, rond middernacht belde mijn moeder op terwijl ik voor een paar uur op bezoek was gegaan bij een van mijn familieleden. Zij vroeg hoe laat ik thuis zou komen. Ik was onderweg.
Net zoals de zondag ervoor was ik weer rond dezelfde tijd bij mijn ouders en heb ik weer tot 4 uur in de ochtend samen met mijn moeder en mijn vader leuke gesprekken gevoerd, onder het genot van dezelfde lekkernijen.

De volgende ochtend op maandag 17 oktober had ik niet meer dan een half uur om van het gezelschap van mijn dierbare moeder te kunnen genieten.
Alles is toen heel snel gegaan. Plotseling en pijnloos.
Om 11 uur maandagochtend 17 oktober had ik mijn moeder niet meer.
Toen ik in het ziekenhuis mijn moeder voor de laatste keer kuste en haar warmte nog op mijn lippen voelde, klopte het hart van mijn moeder al niet meer.
Ik was niet nerveus, wel verdrietig, maar huilde niet. Ik was juist kalm, rustig en dankbaar.

Dankbaar voor mijn moeder die er zelf voor zorgde dat ik met haar dood niet in paniek zou raken. Dankbaar dat ik de kans had gekregen ik bij mijn moeder te zijn in de laatste paar seconden van haar leven, terwijl ik wist dat die kans bijzonder klein was.
Dankbaar dat haar wens om een pijnloze dood te hebben uitgekomen was.
En als laatste, dankbaar dat het mij genoeg sterkte gaf om het bericht aan de rest van de familie te kunnen vertellen.
Ze heeft mij zelfs zoveel kracht gegeven om van de traditionele rituelen na haar dood een half Nederlandse versie te maken.
Altijd heb ik er in geloofd dat integratie twee kanten heeft. Het geven en krijgen van wat je goed vindt en goed voelt. Een mix van diversiteit en het goede van mensen en van culturen samenvoegen en er nog iets mooiers van maken.
Dit wou mijn moeder altijd. Zij stond altijd open voor veranderingen.
Ik heb voor haar een boodschap in het Perzisch geschreven op de eerste avond dat ze er niet meer was.
Hier volgt de vertaling ervan:

Aan mijn lieve moeder die Mehri heette, zelfs de betekenis van haar naam is liefdevol.
Geschokt, tranen en verdriet, niets kan ons helpen.
Jouw herinneringen, jouw aangename herinneringen, de herinneringen aan je goedgelovige liefde.
Jouw glimlach, de herinneringen aan de manier hoe je geniet van de mensen om je heen en probeert iedereen met elkaar te verbinden, met volle liefde wat de erfenis van je lieve moeder was. Dit kan ons ook niet kalmeren.
Iedereen is verdrietig om je dood.
Je plantte zoveel aardigheid, dat we geen andere keuze hadden behalve je levenswijze te kiezen en te volgen.
Onvoorwaardelijke liefde geven, want je was verliefd, verliefd op alle mensen om je heen.
Mijn lieve moeder, je was zo goed en mijn leraar in de goedheidslessen waar ik mijn hele leven probeerde je beste leerling te zijn.
Ik vergeet je nooit. Ik blijft je volgen.
De eerste avond zonder jou en jouw glimlach.

17 oktober 2011 Masood

Heel  lang geleden toen ik een 8-10 jarig jochie was en in het land van de Shah van Perzië woonde, wat nu het Iran van de Ayatollahs geworden is, heb ik de eerste Nederlander ontmoet.
Een lange witte aardige jongen rond 30 jaar en bijna altijd met een glimlach.
Het was de eerste keer dat ik een Nederlander leerde kennen, we communiceerden met gebarentaal. Wij hebben samen gespeeld, welk spel, weet ik niet meer.

Dat was mijn eerste kennismaking met Nederland.
Later las ik in onze schoolboeken over een dappere jongen die Hans heette, die met een vinger in een dijk het land gered had. Weer later las ik over tulpen en ook molens en over een land dat ook de zee droog maakte om  nieuwe steden te bouwen.

Ik woon inmiddels sinds 1994 in Nederland, een jaar later in Wageningen.

In een van mijn eerste gesprekken met een Iraanse vriend in Wageningen over Wageningen, vertelde hij dat de Wageningse grond een soort magneetkracht heeft die vele mensen die ooit in Wageningen woonden en later weggingen, weer naar zich toe trekt.

Verbaasd keek ik hem aan en zei: “Wat een magie”. Ik wil die kracht leren kennen.”Om in Wageningen te komen wonen, in mijn omstandigheden van toen, was niet makkelijk, maar ik heb de kracht en magie van Wageningen te hulp geroepen om dit mogelijk te maken.

In oktober 2009 moest ik plotseling in verband met ziekte van mijn dierbare moeder naar Iran. Onderweg terug naar Wageningen, hoog boven de wolken en in mijn eentje nam ik een pen en papier in mijn handen  schreef ik spontaan een gedicht: “Waar is mijn huis?“
Het was een zondag en meteen de volgende dag waren de voorbereidingen van het meertalige literaire festival in 2009 in Wageningen. Tijdens de vergadering werd ik door mijn medeorganisatoren gevraagd  om mijn mening  te geven over een voorstel om een nieuw programmaonderdeel toe te voegen. Dit hield in: nieuwe Wageningers interviewen over:  “Waar is mijn huis?”, tegelijk werd mij gevraagd mee te doen aan dit nieuwe programma.

Ik bleef met een glimlach naar de rest kijken terwijl ze nieuwsgierig op mijn reactie wachtten. Ik had een dag eerder iets opgeschreven en de volgende dag werd daarover iets gevraagd.
Wat een magie!!!
Ik vroeg tijd om na te denken.
Drie dagen later kreeg ik iemand met een glimlach en een bloemstuk in mijn zaak. “Dit is voor jou Masood”, zei ze.
“Waarvoor?”, vroeg ik toen.
“Gewoon, zomaar” en ik keek naar het  kleine kaartje dat eraan hing en ik las: “Welkom thuis.”
Ik mailde gelijk naar de anderen – genoeg tekens: “ik doe mee aan dit programma.”

Waar is mijn huis?

Een sterke oostelijke zon verspreidt zijn schaduw,
op een metalen vogel.
En ik zit tussen hemel en aarde vertrokken vanaf mijn geboortegrond.

De sloot en het weiland tegenover mijn huis,
de koeien daarin en de ooievaren die tijdelijke gasten bij ons zijn,
vormen mijn nieuwe land.

En ik zit nog steeds tussen de blauwe hemel en de groene aarde.

Vanuit mijn kleurrijke geboorteland,
vlieg ik naar mijn nieuwe, altijd groene land.

Daar in mijn dagelijkse tweeslachtigheid,
en hier in de verwarrende nachtelijke dromen,
verdwijn ik.

Ik verlang  om de tijd stil te zetten,
om hier een eeuwige rust te bereiken
om tweeslachtigheid en verwarring in mijn nieuwe huis te beëindigen.

Masood Eslami
8 januari 2011 Wageningen

If you were pounded with weird round little cookies while walking around in Wageningen last weekend, you were lucky enough to witness the long awaited arrival of Sinterklaas in the Netherlands.

Sinterklaas looks very similar to his American counterpart Santa Clause, but with a Bishop’s hat and cloak instead of a Santa suit and a troupe of helpers called Zwarte Piete instead of elves.  It’s these mischievous little characters who throw cookies and sweets while generally mucking about causing chaos. That’s when they’re not running for their lives to escape the hoards of screaming children in hot pursuit.

Sinterklaas’ arrival kicked off a flurry of excitement and indulgence that culminates on Saint Nicholas’ eve on the 5th of December. The evening is called sinterklaasavond or pakjesavond (“presents evening”) and it’s when most people hand out their Christmas gifts. Sometimes they put a shoe in front of the fireplace on the evening of 5^th (including a carrot snack for Sinterklaas’ horse), and when they wake up the next morning, the shoe is surrounded by goodies. That is if you’ve been good of course. And Sinterklaas knows, because he always has his big book with him that lists all your sins.

But you don’t need to be a kid, or even Dutch for that matter, to celebrate pakjesavond.Here’s how it works:

1. Invite a group of people you want to spend pakjesavond with. Swop names, and tell everyone to buy each other a small gift (often silly).
2. Pakjesavond for adults doesn’t revolve around the gift. Instead, it’s all about the wrapping. The gift is wrapped or hidden in a creative fashion that often has something to do with the person who receives it. The more ridiculous and extreme the wrapping, the funnier.
3. Each gift is accompanied by a poem. The poem is usually (but not necessarily) written by Sint or Piet, and often pokes fun at a characteristic of the recipient, while giving clues to the gift inside.
4. Each person reads the poem he received out loud (much to the merriment of everyone gathered). The present is then unwrapped and the gift revealed.
5. After everyone had the chance to read their poems and unwrap their gifts, the evening is concluded with typical Sinterklaas snacks and board games.

Pakjesavond or sinterklaasavond snacks include those round little cookies, chocolate letters, hot chocolate, pastries filled with almond paste, huge cookie dolls and chocolate Sinterklaas figures wrapped in foil.

So happy Sinterklaasavond! Have fun and get silly! All that chocolate is the best antidote for the crappy winter weather.

Lizelle Smit

In Autumn, a walk through any part of the forests around Wageningen will reveal some unbelievable mushrooms.

On Saturday mornings, the edible varieties of wild and cultivated mushrooms are sold fresh on the market in town square. The stand is definitely worth a visit – even if only to ogle the truffles under the glass dome. You can even buy a sack of spores to grow your own schrooms.

But take a walk on the wild side and you’ll find mushrooms infinitely more spectacular and colourful than anything you’ll find in a basket.

But this time round I found myself taking dozens of pictures instead of the little artworks outside: ceramic-looking red domes with textured white spots – something from a fairytale. Delicate sprouts of growth that dissolve into pitch-black ink puddles. Cluster of mushrooms growing on stumps. Gnarly old ones popping out of manicured lawns. Bursts of orange, yellow, pink and red everywhere. Even a shy set of purple mushrooms freeing themselves from the forest floor. Two weeks ago we wandered around in the sculpture garden in the Kröller-Müller Museum (http://www.kmm.nl/). The museum and grounds are amazing, and usually the extensive collection of Van Gogh paintings is a worthy star attraction.

Because they remain mostly undisturbed they grow to impressive sizes. And you’ll find them everywhere once you start looking: Secret seasonal gifts to herald the change to Autumn.

Holland goes on holiday over July and August. People pack their caravans, book their last minute flights and head for sun and sea.  Leaving the rest of us wondering where the party is and why we weren’t invited. 

But staying in Wageningen over summer isn’t half bad. The roads are quiet, the service at restaurants is better and the sun shines until ten at night. Here’s a list of some lekker things to do with your hot summer days:

1. Grab a frisbee or soccer ball and meet your friends for a BBQ in the park. There’s a great park adjacent to Nijenoord Allee, between Rijnsteeg and Mondriaanlaan. It’s large, green and features a soccer field, baseball court, skateboard half pipe and plenty of space to laze about and soak up the sun.
2. Reflect at the Grebbeberg Military War Cemetery. To get there, cycle down Lawickse Allee towards Rhenen and up the Grebbeweg hill (yes a real hill in Holland). On the top of the hill (4.5 kilometres from the city centre) you’ll see rows and rows of white gravestones, commemorating the Dutch troops who died in WWII. A small museum (free entry) gives info on the importance of the Grebbeline during the war. You’ll find a pancake restaurant and a wok place just down the road.   
3. Go to the animal park in Rhenen. The Ouwehands Dierenpark is celebrating its newest member; a baby orang-utan, born 13 July. Opening times and prices are available on the website http://www.ouwehand.nl/ in English and in German. It’s also on Grebbeweg, a few metres away from the Military War Cemetery.  
4. Cycle the Grebbedijk to Rhenen. If the Grebbeweg hill looks too daunting, take a sharp left at its foot and cycle the shady path to Rhenen. Awesome views of the river and easy cycling.
5. Chill in the Arboretum. The university’s two botanical gardens are found on Generaal Foulkesweg (the Botanische Tuin Belmonte and De Dreijen). Entry to the botanical gardens is free and opening hours are between 08:00 and 20:00. Take a blanket, dump the iPod and chill in the shade to the tune of bird song.
6. Get high at Hotel de Wageningse Berg. Head towards Renkum on Generaal Foulkesweg. Go past the botanical gardens until you see Hotel de Wageningse Berg signposted on your right. Toast the beautiful views from this highest vantage point in Wageningen.  
7. Head for the “beach”.  Pack your towel, cozzie and (liquid) lunch and head for the harbour. Pass the harbour on your right and head straight towards the river. You’ll know you’re on the right track when the brick road becomes really bumpy and a few students shoot past with six packs precariously balanced on the back of their bikes. 
8. Cool down at De Bongerd. For a more civilised swim, make a splash at the swimming pool De Bongerd; open weekdays from 12:00 to 17:00 and Monday to Thursday from 19:00 to 21:30. On Saturdays and Sundays, they are open between 9:00 and 16:00. De Bongerd is situated on the corner of Bornsesteeg and Nijenoord Allee.

Get out, get wet, relax and celebrate summer in Wageningen.  The best place to be.

Landing in a new town is a daunting experience. And feeling alienated and out of place can taint your whole stay. Or you can worm yourself into a group of unsuspecting people and become part of something fun. Something bigger than you.  Have a laugh and make some real friends.

Volunteering is something the Dutch do really well. Many people help out somewhere in their spare time, performing a wide range of functions. So why not us ex-pats? Whatever you’re good at, chances are there’s an organisation that needs you. The functions range from financial management to offering companionship and everything in between. It doesn’t matter if you only have an hour a week, or a day a month to spare.  You’ll find something you enjoy and the benefits are enormous.

I wanted something local and creative where I could use my hands. So I ended up with the Wageningen LEEFfestival .  The LEEFfestival is an institution in Wageningen, where it has been around for more than 20 years. On the 18^th and 19^th of June 2010, the town centre will once again be taken over by street performers, artists, actors, singers and musicians. A burst of colourful chaos, a troupe of wonderful weirdo’s.

LEEFfestival gives me the opportunity to create freely. I get to build street decorations, or paint and create costumes and games.  It’s also my weekly chance to practice my Dutch and to grapple with the very unique Dutch sense of humour.  And to hear about local stuff to do and see which I won’t find in any guidebooks. 

So why not try it? To find a volunteer job, it’s best to chat to the people at the Meldpunt offices (Stationstraat 84, Wageningen). They will help you find something suitable, and have no problem doing so in English. Or if you’re down with Dutch, register to become a volunteer online at http://www.vrijwilligwageningen.nl.

Ever wondered where the station in Stationstraat is? Or what the “waag” in Waagstraat means? I did. And I found most of my answers on a stroll through Wageningen city centre with someone who knows things. Like why people in the 16^th century drank beer instead of water, what happened to the church tower and why Wageningen is a city and not a town.   

The guided walk kicked off at the remains of the original castle walls, which were built in the early 16^th century. But people were already living in Wageningen long before then, from as early as the 1100’s in fact. So Wageningen is really old. And much has changed over the centuries – even the flow of the Rijn. Originally the city was right next to the river, but over time the river changed its course. Which is also the reason why Maneswaard, cosily nestled on the other side of the Rijn, is still part of the gemeente Wageningen.

Along the walk our guide pointed out some cool sights. He showed us the old hospital, the boys’ school, the cloister and the original entrance to the city. He told stories of kings and wars, mills and superstitions. He showed us old black and white pics of what the city looked like before The War and we realised how much had changed in 70 years. But even before then Wageningen knew no peace. It was attacked and plundered in 1422, 1468, 1625, 1662 and 1673.

But some stunning buildings still remain today. For example the post office next to the city council building, built in 1898 by architect C. Peters in a style that was to become known as “post-office gothic”. And although the church on the square looks old, it was actually reconstructed, stone by stone, after it was levelled in 1940. Like in the centuries before, the people of Wageningen picked up the pieces and rebuilt their city.   

The city walk or stadswandeling is organised through De Casteelse poort Museum (http://www.casteelsepoort.nl) and dates and times are advertised in the local papers. The guided tour is also available in English if a booking for an English guide is made in advance. For more information, check out http://www.rondleidingenwageningen.nl. The guided walk costs € 3.00 per person. Architectural pointers, history lesson and anecdotes included.

The Dutch word gezellig is difficult to grasp. It means sociable or enjoyable, but its essence is much warmer than that. More like a feeling of likeness or camaraderie…Of open smiles and shoulder pats.

The past weekend I caught a glimpse of the true meaning of gezellig at the new-look Eetcafé Carré in Wageningen. Situated behind the market and opposite the town hall, Eetcafé Carré is a well-established bar and restaurant, recently revamped.

Not only is it fantastically gezellig, but it’s unashamedly aimed at promoting music, art and culture in Wageningen. On special evenings, you’ll find poets waxing lyrical between music sets. On an average night, original paintings colour your dining experience while people share a laugh and a drink after work.

What’s also impressive is the invitation on their website (http://www.cafecarre.nl/) that all interesting art ideas will be considered for showcasing. Definitely an opportunity not to be missed if you’re artistically inclined.

Try Eetcafé Carré the next time you feel like a bite or a pint. Or make a night of it with solid live performances and good old-fashioned gezelligheid.