Dat ik in vrede leef

Op elk moment dat ik de lucht,
die naar de smaak van vrijheid ruikt,
naar binnen slik,
voel ik dat ik in vrede leef.

Dames en heren,

Wij staan hier op 4 mei 2015 om ons respect te betuigen voor de mensen, die 70 jaar terug hun dierbare leven hebben gegeven, zodat wij nu in vrede en vrijheid kunnen leven.
Elke keer dat ik over de Grebbeberg rijd en langs het ereveld ga, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik zie de beelden van meer dan 70 jaar geleden voor me en zeg tegen mezelf: zo dapper en zo vastberaden zou ik willen zijn – en ik blijf stil.

Ik geloof dat ieder mens een ambassadeur kan zijn voor de vrede; vrede begint bij jezelf, bij je naasten, bij familie, bij je buren, stadgenoten en landgenoten.
Vrede en vrijheid kun je bewaken, als je er echt zelf  in gelooft.

Als wij er niet alleen over spreken maar er echt in geloven en niet alleen doen alsof, dan komt pas de echte vrede die zorgt voor de vrijheid: in het individu en in de samenleving.

Het woord vrijheid hoorde ik toen ik net 15 geworden was en in mijn geboorteland Iran woonde. Ik en heel veel andere jongeren waren in opstand gekomen tegen het toenmalige dictatoriale regiem in Iran.
Voor vrijheid, vrede en onze idealen hebben vele van mijn vrienden en lotgenoten hun leven gegeven. Helaas, na het bereiken van de vrijheid hebben wij er weinig aan gedaan om die te behouden.

We zien nu vele conflicten in de wereld. Wij moeten alert zijn en ons verantwoordelijk gedragen. Er zijn mensen die profiteren van de onveilige wereld: onder de vlag van de godsdienst verrichten groeperingen gruwelijke daden. En ook grote machthebbers, die de wapen- en olie-industrie vertegenwoordigen, profiteren van instabiliteit.

Het is de plicht van iedere burger om vrijheid te bewaken. Wij moeten er zuinig op zijn en het belang van vrijheid prioriteit geven. Anders is alles voor niks geweest.

Het is ontzettend belangrijk om ieder jaar de Stille Tocht te houden, om samen hier ons diepe respect betuigen voor de slachtoffers, hier en nu speciaal voor de vele onschuldige slachtoffers in onze gemeente. Wij herdenken ook de mensen die gedeporteerd werden en nooit meer terug gekomen zijn; ik voel de pijn van hun nabestaanden.

Het is voor mij als geïmporteerde Wageninger, maar met een hart voor deze stad, een eer hier te kunnen staan om hen te herdenken die hun leven hebben gegeven, zodat wij hier in Wageningen in vrede en vrijheid kunnen leven. In harmonie, samen met meer dan 160 nationaliteiten, in een van de mooiste steden ter wereld. Wageningen kan een geweldig voorbeeld zijn als unieke stad. Zoek maar eens waar in de wereld zoveel nationaliteiten zo vredig naast elkaar kunnen leven. Ik ken geen andere plaats.

Laten wij de vrede en de vrijheid verspreiden, zoals het vuur van de vrijheid vanavond wordt verspreid. Laten we extra solidair en waakzaam zijn en nog meer onze verantwoordelijkheid nemen. Dat begint bij ons, bij mij en bij u. Ik hoorde laatst zeggen: aan het geluk moet je werken.

Beste mensen, laten wij dan ook aan het werk gaan voor vrede en vrijheid, dagelijks en heel consequent. Onze voorouders hebben gezaaid wat wij nu oogsten. Wat wij nu zaaien, oogsten onze kinderen in de toekomst.

Masood Eslami

Wageningen

Een stad naast de Rijn, een teken van leven. Jaren en jaren stroomde water de stad uit en leven de stad in.

Wageningen werd laatst zelfs een paradijs op aarde genoemd, met magische aarde en verruimende geest. Wageningen komt in je hart. Je laat haar niet los en zij jou ook niet.

Je ben voor de stad en de stad is voor jou, zoals een moeder zorgt voor haar kind en het kind geeft liefde terug.

Je komt in Wageningen 4 elementen tegen. De aarde, de bijzondere klei, symbool van de zachtheid van Wageningen. Het water van de Rijn, symbool voor het evenwicht . Het vuur van de steenfabrieken, symbool voor warmte. En de wind, een teken van steun.

Je hoeft niet in Wageningen geboren zijn om jezelf een echte Wageninger te noemen. Volgens mij moet je een Wagenings gevoel hebben. De vele mensen hier en de mensen die al weken en maanden hard gewerkt hebben om dit prachtige festival mogelijk te maken zijn dankbare inwoners van een prachtige en bijzondere stad. Een stad van authentieke Wageningers met Wagenings bloed, en van geïmporteerde Wageningers met Wagenings gevoel. En allemaal echte Wageningers.

Masood Eslami

Grenzeloze Gedachten

Gedachten van mensen kennen geen grenzen.
Zoals een wilde stormwind, los, vrij, hier en ook daar vliegt, zonder grenzen.

Men kan geboren zijn in een drukke straat een drukke stad in het verre oosten en gehecht zijn aan een klein dorpje midden in de bergen aan de andere kant van de wereld.
Men ziet de wortels van zijn geboorteplaats in  de nieuwe locatie, hij vergelijkt voortdurend diverse gelijkenissen en tegelijk neemt de gehechtheid allen  maar toe .
Iemand die verliefd op de bergen was, blijft ook verliefd op de bergen .
Hoewel de andere berg zich al miljoenen jaren in het andere deel van de aarde heeft genesteld,  lijkt het of de wortels van de bergen zich onder de aarde overal kunnen nestelen.
De verliefdheid neemt toe als een groen beboste berg jouw geliefde was en je nieuwe lieve berg ook net zo groen en bossig is.

Men zoekt weer verder naar gelijkenissen, de bomen worden met elkaar vergeleken,  een prachtige zonsondergang achter hoge bergen wordt geplakt aan jouw oudere beeld van je vaderlandse zonsondergang met misschien minder hoge bergen maar met dezelfde zonsondergang.
Zelf van het ruiken van wild groeiende  basilicum langs de wegen, wordt men vrolijk  om weer in het verleden te reizen.

Er is geen grens meer.

Een dorpeling van Monchiqe, een klein dorpje in zuidelijkste hoogtepunt van Portugal, lijkt zelfs op Aga Reza, de Iranese veehouder in het kleine geboortedorp van mijn moeder.
Zelf de 60-jarige kleine vrouwelijke slager van Silves, ook in de buurt van Monchique,  deed me denken aan Ali de stevige slager van onze wijk.

Dit gebeurde tijdens mijn laatste, korte reis naar de meest zuidwestelijke  hoek van Europa.

Toen ik een avond  op een stoel zat van een klein lokaal café in het zeer gezellige dorpje Monchique probeerde ik te voorkomen dat een aantaal kleine stukjes papier die ik van de eigenaars van het  café gekregen had niet te nat zouden worden van mijn tranen tijdens het  lezen van de onderstaande stukje voor mijn  liefde die naast mij zat.

Zo is het gegaan.

De geur van citroenbomen, eucalyptus, gras.
De geur van zon en wind en van het bos.
De smaak van zeer rijpe vijgen en het genot van zelf geplukte wilde vijgen.
Het vallen van kleine druppels  mist op je huid wanneer je aan het uitrusten bent.
De sappige smaak van  tomaten en komkommer die rijp en sappig zijn geworden van een fijnste energiebron ,  in  een mond die van de smaak geniet.
De geur van rust, lachende gezichten,  het voelen van het bestaan, het voelen van leven.

Levendige leven.

Drinken van helder bronwater uit een  kleine pijpleiding die uit de berg komt.
Het genieten van avondwandelingen in de  smal dalende straten en  het snelle ademhalen op de hellingen.
Het genieten van  nadenken zonder zorg.
Het genieten van bezinnen met verstand.
Het voelen en genieten  van elk moment  in gezelschap van iemand die van je houdt en op wie jij  gek  bent.
En het voelen van de liefde.

Het vergeten van de dagelijkse bezorgdheid , drukte, stress, hoewel  heel kort , maar prachtig. 
Het leven ver van de Boze gemeenschap en de dagelijkse dwaasheid.
Leven in vrede , met jezelf met je naaste, met mensen om jouw heen en met moeder natuur.

Wat mooi en prachtig  zegt een legendarische wiskundemeester,  astronoom en dichter dit die  ongeveer 1200 jaar geleden leefde in het Perzische rijk (het huidige Iran):

Leef zo,  dat je naaste
geen last heeft van jouw wijsheid en eerbaarheid.
Wees kalm, wees meester over jezelf, geef niet toe aan
aanvallen van woede. Als je echt in vrede wilt
leven, glimlach dan tegen het lot
en kwets niemand.

Masood Eslami

Een prachtig afscheid

Al jaren in ballingschap had ik een nachtmerrie, net zoals alle andere lotgenoten.
Hoe ga ik om met het bericht dat mijn ouders niet meer leven.
Wie durfde het bericht aan mij te vertellen? Wat zal mijn reactie daarop zijn ? Hoe snel kan ik daar zijn? Is er nog tijd om afscheid te nemen? Kan ik..? is er..? hoe..? en nog duizenden diverse vragen en scenario’s waren al 17 jaar na mijn vlucht mijn grootste en angstigste gedachten in het dagelijkse leven of in nachtmerries.
Alleen al bij het denken aan die periode kreeg ik het benauwd en werd ik angstig.

Een van de belangrijkste redenen dat ik in de afgelopen 4 jaar vaker naar mijn geboorteland terug ben geweest, was om bij mijn ouders te zijn en vooral bij mijn moeder. En elke keer als ik naar Nederland terug kwam, probeerde ik mijn moeder – die de bijnaam ‘kocholoo’ van mijn dochters had gekregen wat kleintje betekent in kindertaal in het Iraans – steeds harder te knuffelen, harder te kussen en haar goed te bekijken alsof dit onze laatste ontmoeting kon zijn.

In de afgelopen jaren zijn er geen weken voorbij gegaan zonder zeker 3 of 4 lange telefonische gesprekken gevoerd te hebben met mijn moeder.
Zij vertelde mij alles en bracht mij op de hoogte van alles wat er in de familie, bij vrienden, in de wijk of in de stad gebeurde. Vaak wist ik zelfs meer dan mijn zusje die bijna dagelijks mijn moeder bezocht.
Leuke verhalen, en af en toe minder leuke, hoorde ik soms zelfs drie keer van mijn liefste moeder op aarde.

Begin oktober kreeg ik ineens het gevoel dat het tijd was om naar mijn geboorteland terug te gaan.
Binnen enkele dagen was ik bij mijn ouders en net zoals vele andere keren speelden wij samen een spelletje met de rest van de familie door ze te verassen met mijn komst.
Behalve mijn ouders wist niemand dat ik zou komen en dat maakte het nog leuker en spannender om samen met mijn ouders een leuk scenario te bedenken om de rest van familie te verrassen met mijn onverwachte bezoek.
Het waren en zijn de mooiste momenten in ons leven die ik gelukkig allemaal gefilmd had.
Met een camera in de ene hand en een mobiele telefoon in mijn andere hand belde ik naar mijn zus, die in de woonkamer van mijn ouders zat. Ik deed alsof ik vanuit Nederland belde en liep tijdens het gesprek naar haar toe.
Een geweldige ontmoeting met tranen van vreugde.
Ik ben op zondag 9 oktober rond 00.30 uur aangekomen bij mijn ouders in Iran en wij waren met zijn drieën tot bijna 4 uur in de ochtend wakker en onder het genot van lekkere Iraanse thee en vers fruit wisselden we verhalen uit.
In een week tijd hebben wij diverse familieleden bezocht en ook visite van andere familieleden thuis gehad. Samen met mijn ouders hebben we ook het graf van mijn opa en oma bezocht, bloemen gebracht, foto’s gemaakt en mijn moeder vertelde toen zelfs waar, en hoe ze begraven wilde worden.
In vergelijking tot de andere keren dat ik riep, “Ma, kunnen wij het niet over leukere onderwerpen hebben?” was ik dit keer stil en luisterde ik geduldig naar haar.
Ik heb zelfs een avond haar stamboom nagevraagd en genoteerd, iets dat ik jaren van plan was om te doen en altijd uitstelde.

Precies een week na mijn komst, rond middernacht belde mijn moeder op terwijl ik voor een paar uur op bezoek was gegaan bij een van mijn familieleden. Zij vroeg hoe laat ik thuis zou komen. Ik was onderweg.
Net zoals de zondag ervoor was ik weer rond dezelfde tijd bij mijn ouders en heb ik weer tot 4 uur in de ochtend samen met mijn moeder en mijn vader leuke gesprekken gevoerd, onder het genot van dezelfde lekkernijen.

De volgende ochtend op maandag 17 oktober had ik niet meer dan een half uur om van het gezelschap van mijn dierbare moeder te kunnen genieten.
Alles is toen heel snel gegaan. Plotseling en pijnloos.
Om 11 uur maandagochtend 17 oktober had ik mijn moeder niet meer.
Toen ik in het ziekenhuis mijn moeder voor de laatste keer kuste en haar warmte nog op mijn lippen voelde, klopte het hart van mijn moeder al niet meer.
Ik was niet nerveus, wel verdrietig, maar huilde niet. Ik was juist kalm, rustig en dankbaar.

Dankbaar voor mijn moeder die er zelf voor zorgde dat ik met haar dood niet in paniek zou raken. Dankbaar dat ik de kans had gekregen ik bij mijn moeder te zijn in de laatste paar seconden van haar leven, terwijl ik wist dat die kans bijzonder klein was.
Dankbaar dat haar wens om een pijnloze dood te hebben uitgekomen was.
En als laatste, dankbaar dat het mij genoeg sterkte gaf om het bericht aan de rest van de familie te kunnen vertellen.
Ze heeft mij zelfs zoveel kracht gegeven om van de traditionele rituelen na haar dood een half Nederlandse versie te maken.
Altijd heb ik er in geloofd dat integratie twee kanten heeft. Het geven en krijgen van wat je goed vindt en goed voelt. Een mix van diversiteit en het goede van mensen en van culturen samenvoegen en er nog iets mooiers van maken.
Dit wou mijn moeder altijd. Zij stond altijd open voor veranderingen.
Ik heb voor haar een boodschap in het Perzisch geschreven op de eerste avond dat ze er niet meer was.
Hier volgt de vertaling ervan:

Aan mijn lieve moeder die Mehri heette, zelfs de betekenis van haar naam is liefdevol.
Geschokt, tranen en verdriet, niets kan ons helpen.
Jouw herinneringen, jouw aangename herinneringen, de herinneringen aan je goedgelovige liefde.
Jouw glimlach, de herinneringen aan de manier hoe je geniet van de mensen om je heen en probeert iedereen met elkaar te verbinden, met volle liefde wat de erfenis van je lieve moeder was. Dit kan ons ook niet kalmeren.
Iedereen is verdrietig om je dood.
Je plantte zoveel aardigheid, dat we geen andere keuze hadden behalve je levenswijze te kiezen en te volgen.
Onvoorwaardelijke liefde geven, want je was verliefd, verliefd op alle mensen om je heen.
Mijn lieve moeder, je was zo goed en mijn leraar in de goedheidslessen waar ik mijn hele leven probeerde je beste leerling te zijn.
Ik vergeet je nooit. Ik blijft je volgen.
De eerste avond zonder jou en jouw glimlach.

17 oktober 2011 Masood

Waar is mijn huis!?

Heel  lang geleden toen ik een 8-10 jarig jochie was en in het land van de Shah van Perzië woonde, wat nu het Iran van de Ayatollahs geworden is, heb ik de eerste Nederlander ontmoet.
Een lange witte aardige jongen rond 30 jaar en bijna altijd met een glimlach.
Het was de eerste keer dat ik een Nederlander leerde kennen, we communiceerden met gebarentaal. Wij hebben samen gespeeld, welk spel, weet ik niet meer.

Dat was mijn eerste kennismaking met Nederland.
Later las ik in onze schoolboeken over een dappere jongen die Hans heette, die met een vinger in een dijk het land gered had. Weer later las ik over tulpen en ook molens en over een land dat ook de zee droog maakte om  nieuwe steden te bouwen.

Ik woon inmiddels sinds 1994 in Nederland, een jaar later in Wageningen.

In een van mijn eerste gesprekken met een Iraanse vriend in Wageningen over Wageningen, vertelde hij dat de Wageningse grond een soort magneetkracht heeft die vele mensen die ooit in Wageningen woonden en later weggingen, weer naar zich toe trekt.

Verbaasd keek ik hem aan en zei: “Wat een magie”. Ik wil die kracht leren kennen.”Om in Wageningen te komen wonen, in mijn omstandigheden van toen, was niet makkelijk, maar ik heb de kracht en magie van Wageningen te hulp geroepen om dit mogelijk te maken.

In oktober 2009 moest ik plotseling in verband met ziekte van mijn dierbare moeder naar Iran. Onderweg terug naar Wageningen, hoog boven de wolken en in mijn eentje nam ik een pen en papier in mijn handen  schreef ik spontaan een gedicht: “Waar is mijn huis?“
Het was een zondag en meteen de volgende dag waren de voorbereidingen van het meertalige literaire festival in 2009 in Wageningen. Tijdens de vergadering werd ik door mijn medeorganisatoren gevraagd  om mijn mening  te geven over een voorstel om een nieuw programmaonderdeel toe te voegen. Dit hield in: nieuwe Wageningers interviewen over:  “Waar is mijn huis?”, tegelijk werd mij gevraagd mee te doen aan dit nieuwe programma.

Ik bleef met een glimlach naar de rest kijken terwijl ze nieuwsgierig op mijn reactie wachtten. Ik had een dag eerder iets opgeschreven en de volgende dag werd daarover iets gevraagd.
Wat een magie!!!
Ik vroeg tijd om na te denken.
Drie dagen later kreeg ik iemand met een glimlach en een bloemstuk in mijn zaak. “Dit is voor jou Masood”, zei ze.
“Waarvoor?”, vroeg ik toen.
“Gewoon, zomaar” en ik keek naar het  kleine kaartje dat eraan hing en ik las: “Welkom thuis.”
Ik mailde gelijk naar de anderen – genoeg tekens: “ik doe mee aan dit programma.”

Waar is mijn huis?

Een sterke oostelijke zon verspreidt zijn schaduw,
op een metalen vogel.
En ik zit tussen hemel en aarde vertrokken vanaf mijn geboortegrond.

De sloot en het weiland tegenover mijn huis,
de koeien daarin en de ooievaren die tijdelijke gasten bij ons zijn,
vormen mijn nieuwe land.

En ik zit nog steeds tussen de blauwe hemel en de groene aarde.

Vanuit mijn kleurrijke geboorteland,
vlieg ik naar mijn nieuwe, altijd groene land.

Daar in mijn dagelijkse tweeslachtigheid,
en hier in de verwarrende nachtelijke dromen,
verdwijn ik.

Ik verlang  om de tijd stil te zetten,
om hier een eeuwige rust te bereiken
om tweeslachtigheid en verwarring in mijn nieuwe huis te beëindigen.

Masood Eslami
8 januari 2011 Wageningen

Nieuwe ‘culture shock’ door Masood Eslami

De rubriek ‘Culture Shock’ op cultuurinwageningen.nl wordt vanaf vandaag verzorgd door Masood Eslami. Hij volgt hiermee Lizelle Smit op. Lizelle schreef ruim een jaar voor deze rubriek en gaf een verfrissende kijk op het leven in Nederland en de cultuur in Wageningen in het bijzonder.

Masood zal voor vele Wageningers geen onbekende zijn. Zowel als eigenaar van de ChipShop aan de Churchillweg, als door zijn betrokkenheid bij o.a. het Belmondo Festival, het nederlandstalige festival ‘Wagenings Gras’ en het  literair festival ‘Dromen en verlangen’ is hij bij velen al een bekend gezicht.
We zijn blij dat Masood zijn kijk en visie op het leven en de cultuur in Wageningen via dit platform met ons wil delen.

Nederland en Wageningen

Geachte heer minister president.

Welkom in Wageningen.

Dit is Wageningen. Een piepkleine stad van 36000 inwoners.
U weet vast dat de capitulatie hier getekend is.
U weet vast dat hier de WUR gevestigd is en deze universiteit bekend is in de hele wereld.
Misschien weet u ook dat Wageningen 750 jaar geleden stadsrechten heeft gekregen, maar misschien weet u niet dat Wageningen meer dan 160 verschillende nationaliteiten heeft.

Gezien het aantal  bewoners is de stad Wageningen een wonderstad.
De diversiteit maakt  Wageningen zeer bijzonder, mensen leven met volle vrede en liefde naast elkaar.
Wageningen heeft het Belmondo festival met een internationaal karakter, het Jazz festival, het Leeffestival, een meertalig literair festival ‘Dromen en verlangen’ en Wagenings Gras, een festival dat nog aan het groeien is.
In Wageningen is onlangs een onbekende Afghaanse man in het hospice terecht gekomen. Wageningen heeft  hem een eervolle ontvangst  aangeboden voor de laatste paar dagen voor zijn dood.
Wageningen komt in protest als iemand onrechtmatig behandeld word, hand in hand.
Wageningen is ook een van de weinigen steden dat met het ‘van harte pardon’ de medemensen in Wageningen niet in steek liet vallen.
Wageningse aarde heeft een magie, Wageningen kent geen haat.

In Wageningen zit er geen verschil tussen  Henk en Ali en Margriet en Dora. Iedereen is gelijk en wordt gelijk behandeld.
Beste Mark, maak ook van Nederland een Wageningen. Dit komt de diversiteit ten goede.

Ik moest denken een een gedicht van een beroemde dichter uit Iran die 900 jaar geleden in oud Perzië woonde.

Mensen zijn  samen één groot geheel,
van één oorsprong en  één ziel zijn zij deel.
Als een van hen lijdt onder pijn,
zal elk ander daar onrustig van zijn.
Wie geen gevoel heeft voor het menselijk tekort,
verdient het niet dat hij ‘mens’ genoemd wordt.

Masood Eslami

5 mei 2011, Wageningen