Hou je adem even in.

Hou je adem even in.
Dim je galm en je geluid,
dan spinnen we je in
en repareren we je jas.
Word je mooier dan je
was, dan zullen wij je
spiegel zijn. Zien we je
deuren, muren, glas, je
toren, je herdenkingsruit,

adem dan weer heel
diep in, en sla dan trots
je vleugels uit.

Ivanka de Ruijter

 

Elisabeth

Soms hoop je dat ze binnenkomt,
haar voeten veegt en licht begerig
voortbeweegt naar de kast Engelse
pockets, dat haar wandelstok tikt
en zij dan even knikt bij wijze van
‘daar ben ik weer.’

Je zou willen dat ze schuilen kwam zodat
haar witte haren droog, haar rug nog licht
gebogen en haar ogen konden blijven.
Dat ze zou vertellen wat ze zocht en
wat ze las, zodat je steeds een beetje
beter dacht te weten wie ze was.

De ogen konden iets verhullen: verleden,
wijsheid, levenslust. Eén mondhoek zou
er krullen van de koffie die je bracht, en
ze zou alles observeren, rustig naar je
informeren: “kind, gaat het met jou wel
goed? Hier, neem een muffin, lekker zoet.”

Bij haar vertrek zou ze nog wijzen op die
titel in de krant en nog iets vinden van
die vertaling: “Nee, die deugt niet, van
geen kant. Het lijkt me goed dat je dat
weet.” En dan.. dan zou ze weer vertrekken,
gewoon zoals ze altijd deed.

Ivanka de Ruijter | Juni 2019 | Week van de Bevlogenheid

Ter nagedachtenis aan één van de liefste klanten van Boekhandel
Kniphorst, Elisabeth van Aller – van den Born (1931-2018).

Museum

We lopen door een huis met duizend ramen en één deur.
Daar kwamen we door binnen. En nu is het een kwestie
van verzinnen hoe het kan dat achter al die ruiten
steeds een ander buiten is.

Voor we dat precies begrijpen houden we ons hoofd opzij.
Het perspectief rust uit nu wij – niet weten waar het loopt.
Wanneer er iets begint te lijken op een borst, een boot,
een bos, een huis, breng ik weer vormen thuis.

Dan blijkt dat jij iets anders ziet. Het bos noem jij een
barcode, jouw vogel is mijn boot. Mijn borsten zijn
jouw heuvels, en je onbedekt mijn bloot.

En toch is het hetzelfde. Duizend woorden voor één
woord. Parallelle werkelijkheid: duizend ramen
en één poort.

Ivanka de Ruijter

Opening Culturele Ronde in Museum de Casteelse Poort | april 2019

Bij de magnolia

Dat in elke vingertop een knop
van leven zit verzin je niet, je
wijst je eigen vingers ieder jaar
naar haar en je verwondert je.

Want hoe kan iets dat jaren oud
is zo springlevend zijn, zo vol in
bloei dat je vanzelf weer zin krijgt
in het kussen onder bladeren.

Alleen al daarom ga je regelmatig
kijken hoe ze in andere seizoenen
ademt, stil, je bestudeert hoe ze
dat doet: iets sparen, iets bewaren.

Zo is haar levensloop, ze wacht
zonder kaleidoscoop tot alles plots
ontspringt in veelvoud, koestert dat
en weet wanneer ze los moet laten.

 

Ivanka de Ruijter,
maart 2019, bij de magnolia van Bassecour.

Zie Wageningen

Kijk om je heen. Je ziet de bomen
om je huis, je stoep, je kromme straat.
En dan zie je, bij dageraad, dat alles
steeds weer anders is. Het is hetzelfde
gezicht, maar reprise is maar schijn.
De dingen zijn, maar blijven niet.

Kijk om, de zandloper kan keren. Zorg
voor wat je wil bewaren. Wetenschap
uit honderd jaren, de theekoepel, de
monumenten. Foto’s en herinneringen,
aan mensen, dieren, kleine dingen.

Kijk om je heen. Zie vogelaars met
laarzen aan, ze wijzen voor ze verder
gaan. Je ziet studenten, en meneren,
een meisje dat lacht, de troep in de gracht
en een verlaten park vol veren.

Kijk om je heen. Het licht valt anders,
ook vandaag, hoewel zoveel achter de
rug. De tijd kan talmen, als het zand,
maar ze loopt nooit hetzelfde terug.

Herken je stad, je stoep, je straat.
Ontwaar als je weer buiten staat
de beelden die je eerst ontgingen,
de mindere en mooie dingen.
Bewaak wat je bewaren wilt, kijk
om je heen: zie Wageningen.

Ivanka de Ruijter
Ter gelegenheid van de nieuwjaarsreceptie, 7 januari 2019.

Ouder

Over de schouders van een stad
Kijken altijd ouders mee
De burgemeester op de fiets
Ondernemers, oude heren
Mensen die de stad iets leren:
Keuzes maken, staan voor iets.

Zo kent ze vele vaders, moeders
En groeit ze groter, oud en wijs
Maar ouders blijven er bestaan
Sommigen beginnen net
Anderen laat ze nu gaan.

Zoals een vader die haar kende
Wagenings- en wereldwijs
Bescheiden en een beetje grijs
Maar altijd in voor nieuw idee
keek hij jaren met haar mee

Nu zwaaien ze nog naar elkaar
De stad kijkt om over haar schouder
Hij glimlacht, hij wás directeur
Maar hij blíjft ook – een beetje ouder.

Ivanka de Ruijter | t.g.v. het afscheid van Sjaak Driessen, bblthk Wageningen.

Voor Wageningen

Ik leerde je horen en jij mij het schrijven
over je mensen, je stegen, je hotel op het plein,
over ‘s nachts op de dijk, over hoe je nog jaren
mijn altijd gonzende muze zal zijn.

Want ik hoor je, als ik weg ben,
in de ruis van de rivieren.
En ik hoor je, als ik thuiskom
fluist’ren met de populieren.

Op zaterdag hoor ik je roezemoes zwellen
in je bieb, in je wijken, in winkels, op straat.
En op donderdag hoor ik je vergenoegd zuchten
als de tevreden klanten in ‘t antiquariaat.

Je bent live muziek in je eigen cafeetjes,
maar klinkt ook in de stilte van de tuin op je hug.
En zelfs als de nacht bijna uit is geslapen,
keert in de toren je stemgeluid terug.

Jij bent het geluid van je eigen bewoners.
Ze zijn als je kinderen: trots prijs je ze aan.
Jij kent de galm van studenten, absenten,
van zij die hier blijven en zij die weer gaan.

Je echoot de lach van ouders die niet zagen
hoe hun grut zichzelf nat spatte in je fontein.
Ik hoor jouw geluid, zoals jij het mijne
en ik wil, als je dochter, je stadsdichter zijn.

Ivanka de Ruijter

SLUIT
CLOSE