We mogen weer

Er kwam een tijd waarin de piano niet door
handen en de glazen niet door monden, en
de trappen niet door hakken werden aangeraakt.

De stoelen keken elkaar aan, de lampen bleven
uit. Zelfs de mensen op de foto vielen stil. Alles
leek een film die veel te lang op pauze stond.

Zo lang dat alle barsten in het hout werden gelijmd.
Er werd gesopt, geschuurd, gelakt, en zelfs
een beetje vals gezongen. De toekomst glom.

We oefenden vast wat vooruit, knipten de lampen
aan en uit, schoven met de stoelen, riepen alvast
‘Proost!’ en tapten biertjes in de lucht. Er borrelde al iets.

Maar nu. De stoelen willen billen, de glazen willen wijn
– of appelsap of spa, en wij willen weer sfeer. Het was
geen film, maar wel een pauze, en nu mogen we weer.

 

Ivanka de Ruijter
Juni 2020 | Voor alle Wageningse horecaondernemers

Nu wij 

Nu wij ons niet verplaatsen verschuift het zwaartepunt. Het
afbakbrood stijgt stilletjes in waarde, alsof het alledaagse
plots minder alledaagsheid krijgt.

Nu wij ons niet verplaatsen schuilt er schoonheid in gemak,
één vogel op de hoogste tak, in kabbelende beterschap,
in dat wat al bestond.

Nu wij ons niet verplaatsen staan we stil op ons balkon, we
zingen in de lentezon en denken aan de oorlog, maar nu
voeren we hem samen.

Ivanka de Ruijter
ten tijde van het Coronavirus

Pakje Kunst

Ik wil graag wat onduidelijkheid
Doe mij maar een beetje waarom
En één pondje verwarring
Het liefst met een lintje erom

Of anders een doosje avondlucht
Een six pack vage ideeën
Iets dat nog alles worden kan
Want van duidelijk heb ik al zeeën

Het liefst in een leuke hoeveelheid
Heb ik graag iets onbekends
Want iets zonder een omschrijving
voldoet veel vaker aan de wens

Ivanka de Ruijter
Ter gelegenheid van de opening van Pakje Kunst, 7 maart 2020

Sterren

Wat niet wordt aangewezen, niet omlijst, niet onderstreept,
behoort algauw tot wat gewoon bestaat – of altijd lijkt geweest.
De tijd hoeft nooit gerepareerd, de aarde zal wel voortbestaan,
toch denk ik vaak aan wie de sterren poetst, en aan het lampje
in de maan.

Er staan geen namen in het gras dat pas nog werd gemaaid,
en wie hier bloemen heeft gezaaid, of het de wind wel was
zal ik niet weten. Wie verfde de versleten bank, wie zag er
dat hij was verweerd? Een barst die weer gelijmd wordt,
wordt niet altijd gemarkeerd.

Iemand speelt op onze beiaard, maakt onzichtbaar ons
geluid, iemand zet geruisloos koffie, iemand steekt zijn
handen uit. Iemand zorgt en iemand luistert, heeft geduld
en heel misschien, poetst er iemand onze sterren, ook
als dat niet wordt gezien.

We merken het maar nauwelijks als het er altijd is
geweest, maar dat wat niet wordt uitgelicht, schittert
zelf gewoon het meest.

Ivanka de Ruijter
Nieuwjaarsreceptie 2020 en t.g.v. 25-jarig jubileum Vrijwilligerscentrum Wageningen.

Aan later

Er wordt best veel aan je gedacht.
Je wordt besproken, uitgesteld.
Omdat je onbetrouwbaar lijkt,
word je opvallend veel voorspeld.

Op papier word je een gissen,
‘s nachts verkleur je tot een droom,
in jou willen we wandelen,
naast elkaar op de overtoom.

Want weet je, later, langzaam worden levens
gevuld met dat wat jij ze bood.
Je gaf ons een verleden
en ooit bied je ons de dood.

Maar tot die tijd verlangen we. We verlangen
het verlangen, hangen dat dan op aan jou.
Jij bent onze verwachting, wij zijn
een man, wij zijn een vrouw.

We jagen heel behoedzaam op je,
je lijkt zo weinig vastomlijnd.
Vangen zullen we je niet,
we willen niet dat je verdwijnt.

Wel leren we je beter kennen,
want meermaals blijk je heel nabij.
Stiekem ben je al begonnen,
ik zit in jou en jij in mij.

Ivanka de Ruijter
Ter gelegenheid van het 60+ festival | oktober 2019

Arboretum

Aan ons verraadt het landschap zijn verleden
als we de treden van het trappetjesbos begaan
en bovenaan de tuin vol bomen vinden.

We zien de wolken boven wilgen in het uitgestrekte
bekken van de Rijn en trekken dan een
olifantenpaadje van het bankje naar de linde.

Onder alle groene bloemen gaan we staan
onder het loof en wijzen aan: berk, iep, es, plataan.
Prunus, acer, netelboom. We tellen alle ringen aan

hun wijd gespreide vingers. Jaar na jaar na jaar
na jaar, als opgestuwde eeuwigheid. De hazelaar,
de zomereik: we zijn een bos aan bomen rijk.

En zelfs als je niet eerder kwam is het alsof
je iets herkent: vaag bespeur je de geaardheid
van een waardig monument. 

Ivanka de Ruijter
Opening Open Monumentendag Wageningen | september 2019

Kinderburgemeester

Er zijn dingen die je bijna niet kunt horen,
zoals vliegenvoetjes op het raam of de wind
in de vacht van je kat. Zoals dat, wat je kent
maar niet hoort: een knipoog, en een punt
na een woord.

Er zijn mensen die zich zorgen maken of
juist tevreden zijn zonder geluid, zoals regen
op je warme huid tot zachtjes lachen
leiden kan, zoals mensen die gebarend
praten, of eendjes die een windje laten.

En zoals dat zijn er ook dingen die je bijna
niet kunt zien, want er zijn altijd kleine dingen
in het grotere verstopt, zoals gedachtes
in de woorden of een rups die zich verpopt,
zoals ook jij ooit op het plein.

En wie dat ziet en horen kan, kan
kinderburgemeester zijn.

Ivanka de Ruijter
Installatie Kinderburgemeester | september 2019

SLUIT
SLUIT