We mogen weer

Er kwam een tijd waarin de piano niet door
handen en de glazen niet door monden, en
de trappen niet door hakken werden aangeraakt.

De stoelen keken elkaar aan, de lampen bleven
uit. Zelfs de mensen op de foto vielen stil. Alles
leek een film die veel te lang op pauze stond.

Zo lang dat alle barsten in het hout werden gelijmd.
Er werd gesopt, geschuurd, gelakt, en zelfs
een beetje vals gezongen. De toekomst glom.

We oefenden vast wat vooruit, knipten de lampen
aan en uit, schoven met de stoelen, riepen alvast
‘Proost!’ en tapten biertjes in de lucht. Er borrelde al iets.

Maar nu. De stoelen willen billen, de glazen willen wijn
– of appelsap of spa, en wij willen weer sfeer. Het was
geen film, maar wel een pauze, en nu mogen we weer.

 

Ivanka de Ruijter
Juni 2020 | Voor alle Wageningse horecaondernemers

Moment

Er was dat moment dat alles wat nog komen kon veranderde
van aard. We openden het raam en ademden de stilte in die
niet meer onheilspellend was.

We wisten dat. Toch rook het nog naar lang bewaard geheim,
leek de wereld nog zwart-wit, en elke stilte het begin van
onvoorwaardelijk eind.

Het was ook dat moment dat alles ervoor met alles erna
verbond. Alsof er niets aan tijd ontsnapt, telde daarna
ieder uur, en elke dag en ieder jaar.

Langzaam vertrouwden we elkaar. En we dansten
onze wangen tot een ongekend vuurrood, en men
besloot niets te vergeten.

Want het duurt wellicht een jeugd, een liefde of een leven
lang, voordat we niet meer bang en niet op onze hoede
verwachten dat er iets verdwijnt.

Maar dit moment is zonder eind zolang we weten wie we zijn,
zorg dragen voor wat er was en wat nog komt. Zodat de stilte
op dit plein – en dit moment – nooit meer werkelijk verstomt.

75 jaar Stad der Bevrijding
Ivanka de Ruijter

Nu wij 

Nu wij ons niet verplaatsen verschuift het zwaartepunt. Het
afbakbrood stijgt stilletjes in waarde, alsof het alledaagse
plots minder alledaagsheid krijgt.

Nu wij ons niet verplaatsen schuilt er schoonheid in gemak,
één vogel op de hoogste tak, in kabbelende beterschap,
in dat wat al bestond.

Nu wij ons niet verplaatsen staan we stil op ons balkon, we
zingen in de lentezon en denken aan de oorlog, maar nu
voeren we hem samen.

Ivanka de Ruijter
ten tijde van het Coronavirus

Pakje Kunst

Ik wil graag wat onduidelijkheid
Doe mij maar een beetje waarom
En één pondje verwarring
Het liefst met een lintje erom

Of anders een doosje avondlucht
Een six pack vage ideeën
Iets dat nog alles worden kan
Want van duidelijk heb ik al zeeën

Het liefst in een leuke hoeveelheid
Heb ik graag iets onbekends
Want iets zonder een omschrijving
voldoet veel vaker aan de wens

Ivanka de Ruijter
Ter gelegenheid van de opening van Pakje Kunst, 7 maart 2020

Sterren

Wat niet wordt aangewezen, niet omlijst, niet onderstreept,
behoort algauw tot wat gewoon bestaat – of altijd lijkt geweest.
De tijd hoeft nooit gerepareerd, de aarde zal wel voortbestaan,
toch denk ik vaak aan wie de sterren poetst, en aan het lampje
in de maan.

Er staan geen namen in het gras dat pas nog werd gemaaid,
en wie hier bloemen heeft gezaaid, of het de wind wel was
zal ik niet weten. Wie verfde de versleten bank, wie zag er
dat hij was verweerd? Een barst die weer gelijmd wordt,
wordt niet altijd gemarkeerd.

Iemand speelt op onze beiaard, maakt onzichtbaar ons
geluid, iemand zet geruisloos koffie, iemand steekt zijn
handen uit. Iemand zorgt en iemand luistert, heeft geduld
en heel misschien, poetst er iemand onze sterren, ook
als dat niet wordt gezien.

We merken het maar nauwelijks als het er altijd is
geweest, maar dat wat niet wordt uitgelicht, schittert
zelf gewoon het meest.

Ivanka de Ruijter
Nieuwjaarsreceptie 2020 en t.g.v. 25-jarig jubileum Vrijwilligerscentrum Wageningen.

Aan later

Er wordt best veel aan je gedacht.
Je wordt besproken, uitgesteld.
Omdat je onbetrouwbaar lijkt,
word je opvallend veel voorspeld.

Op papier word je een gissen,
‘s nachts verkleur je tot een droom,
in jou willen we wandelen,
naast elkaar op de overtoom.

Want weet je, later, langzaam worden levens
gevuld met dat wat jij ze bood.
Je gaf ons een verleden
en ooit bied je ons de dood.

Maar tot die tijd verlangen we. We verlangen
het verlangen, hangen dat dan op aan jou.
Jij bent onze verwachting, wij zijn
een man, wij zijn een vrouw.

We jagen heel behoedzaam op je,
je lijkt zo weinig vastomlijnd.
Vangen zullen we je niet,
we willen niet dat je verdwijnt.

Wel leren we je beter kennen,
want meermaals blijk je heel nabij.
Stiekem ben je al begonnen,
ik zit in jou en jij in mij.

Ivanka de Ruijter
Ter gelegenheid van het 60+ festival | oktober 2019

Arboretum

Aan ons verraadt het landschap zijn verleden
als we de treden van het trappetjesbos begaan
en bovenaan de tuin vol bomen vinden.

We zien de wolken boven wilgen in het uitgestrekte
bekken van de Rijn en trekken dan een
olifantenpaadje van het bankje naar de linde.

Onder alle groene bloemen gaan we staan
onder het loof en wijzen aan: berk, iep, es, plataan.
Prunus, acer, netelboom. We tellen alle ringen aan

hun wijd gespreide vingers. Jaar na jaar na jaar
na jaar, als opgestuwde eeuwigheid. De hazelaar,
de zomereik: we zijn een bos aan bomen rijk.

En zelfs als je niet eerder kwam is het alsof
je iets herkent: vaag bespeur je de geaardheid
van een waardig monument. 

Ivanka de Ruijter
Opening Open Monumentendag Wageningen | september 2019
SLUIT
SLUIT