Hoogstraat 97

Naast paspoppen, brilmonturen en uitschuifbare portemonnees
leunen bruin-oranje muren tegen draaiend discolicht.
Ervoor wurmt zich het raam tussen vloer en plafond.
Erbinnen houdt het tapijt bijeen:
draaischijftelefoon, pukkel, plastic tv.

Wanneer de klink (met deur en al) de gevel ontglipt,
Waterloo’ tegen jurkjes waait en twee euro een mok filterkoffie kruist,
loopt de tijd een moment uit evenwicht.

Ik mocht deze tekst schrijven op het raam van de nieuwe winkel/koffieplek ‘Laura’s 70s life’ in de Hoogstraat

Ellen van der Kolk

Klimaatmars

Laten we de gaten uit onze broeken naaien,
spandoeken als kleren dragen,
vliegtuigen uitzwaaien,
vervuilende fabrieken plat bellen met vervelende vragen
(en vooral niet instemmen).

Laten we varkens uit slachthuizen redden,
windmolens in onze achtertuinen zetten,
rotondes bezetten met fietsen.
Pleinen volkrijten met cijfers, krijsen
tot oren scheef zitten, zeeën plastic uit parken vissen.

De moed is naar ons hoofd gestegen.
We gaan niet langer anders dan overdreven
doen of zoeken naar een middenweg.
Later zit ons op de hielen, hijgt in onze nek.
Straks struikelen, verzuipen onze kinderen
en wij die dat al wisten.

Foto: Anita Vogels

Ter gelegenheid van de fietsactie georganiseerd door Klimaatcoalitie Wageningen op 29 oktober, om mensen op te roepen naar de klimaatmars in Amsterdam te gaan 6 november
Ellen van der Kolk

In het diepe

Onder de bodem van mijn hoofd
blijkt nog een laag vol vragen.
Geen idee op welke verdieping
in mijn hersens ik nu denk
maar ik ben op mijn plek hier.

In deze scheve gebouwen zit niemand
opgevouwen. Is het dringen
voor de poorten van verstand en medeleven.
Wij weten dondersgoed dat straks niet wacht.

Bergschoenen, met witte neuzen, groene
voeten voegen zich als rennend personeel
onder bijbehorend hoofd en de hoofden lopen
op hun beurt te zwoegen, zoeken, vinden dan elkaar.
Beginnen aan een diepere verdieping.
Wij zijn nog lang niet klaar.

Ter gelegenheid van de WUR Wageningen Experience Day, 2 oktober 2021

Ellen van der Kolk

Ze schrijft alsof ze uit de toekomst komt

Ze schrijft alsof ze uit de toekomst komt او دختر مینویسد مثل اینکه او از اینده می اید

Ik antwoord achterstevoren met de vraag: من جواب دادم برعکس همرا ه با سوالی:

Hoeveel hoop zit er in morgen?چقدر امید وآرزواست برفردا؟

Ik lees het antwoord terug ::من میخوانم جواب را دوباره

Welke plannen heeft vandaag? کدام بلا نها دارید امروز؟

Ellen van der Kolk & Mahsa Jahish, ter gelegenheid van open dag de kleine wereld 17 september 2021. Vertaald naar het Farsi door Mirwais Jahish.

الن فان در کولک و مهثا جهش به مناسبت افتتاح ده کلین ورلد 17 سپتمبر 2021. ترجمه شده به فارسی توسط میرویس جهش.

Lef

Er wordt ergens op gewacht vandaag
bijna niemand die verwacht waar ik aan dacht

Wij lijken op elkaar, maar
schreeuwen dat jullie doen als het moet
en wijzen (want dat werkt nou eenmaal best wel goed)
blijven bonzen schoppen durven vragen
beetje bazen verbazen gemeenteraden
pesten zeggen dat hopen en proberen
niet genoeg meer is, dat zal ze leren.

Er moeten bomen in de klas, gras op het plein
er passen makkelijk een stuk of wat konijnen naast de kapstok,
varkens in de modder onderaan de schommels
in de pauze zelfgemolken melk van de schoolkoe uit het speelgoedschuurtje.

Kletsende pakken vallen (heel verstandig) stil
niks keurig knikken, jullie weten hoe het werkt

Ik lijk wel, maar blijf jaloers op jullie lef.

Ter gelegenheid van de installatie van de kinderburgemeesters Seppe en Kathy, 8 september 2021

Ellen van der Kolk

Jaloers

Wij horen toch tenminste naast het schilderij
als gelijkwaardige collega’s, partners in crime
of desnoods naast de deurmat als ontvangstcomité
maar nee, wij worden verstopt met haren onder water
in half kapotte potjes naast de kraan.

Het doek krijgt alle ogen
paradeert met kleuren
alsof het lichaamseigen veren zijn
die hij uitslaat voor bekijks.

Zoek toch, kijk ons aan alsjeblieft
groet, of zwaai waar mogelijk ook even
en waag het niet
het doek tot daar aan toe
maar waag het niet ons te vergeten.

Foto: Catalijn Adelmund

Ter gelegenheid van Montmartre aan de Rijn, 21 augustus 2021

Ellen van der Kolk

Het lukt

Het duwt de derailleur de ketting
roept ratelend mijn naam

Het hoopt het hoofd het hoopt niet eens
het denkt nog net genoeg: blijf gaan

Ze voelen de benen ze moeten zo meteen
nee nu nog even meer dan goed is geven

Het stroomt het zweet het zout het plakt
het prikt het maakt de schakels glad

Het stuurt het stuur het houdt de renner
wel gebogen maar ik buig niet

Het ligt de weg het ligt het ligt er maar te liggen
strekt zich uit alsof het uitstelt mij te missen

Het wiel het achterste het volgt het voorste
tot de trappers scheel zien zo dichtbij

De finishlijn

Het grijnst het goud het grijpt de hand het
hangt de hals het lacht het weet ik leef ik blijf.

ter gelegenheid van de huldiging van Annemiek van Vleuten, 5 augustus 2021

Ellen van der Kolk
SLUIT
SLUIT