Aan later

Er wordt best veel aan je gedacht.
Je wordt besproken, uitgesteld.
Omdat je onbetrouwbaar lijkt,
word je opvallend veel voorspeld.

Op papier word je een gissen,
‘s nachts verkleur je tot een droom,
in jou willen we wandelen,
naast elkaar op de overtoom.

Want weet je, later, langzaam worden levens
gevuld met dat wat jij ze bood.
Je gaf ons een verleden
en ooit bied je ons de dood.

Maar tot die tijd verlangen we. We verlangen
het verlangen, hangen dat dan op aan jou.
Jij bent onze verwachting, wij zijn
een man, wij zijn een vrouw.

We jagen heel behoedzaam op je,
je lijkt zo weinig vastomlijnd.
Vangen zullen we je niet,
we willen niet dat je verdwijnt.

Wel leren we je beter kennen,
want meermaals blijk je heel nabij.
Stiekem ben je al begonnen,
ik zit in jou en jij in mij.

Ivanka de Ruijter
Ter gelegenheid van het 60+ festival | oktober 2019

Arboretum

Aan ons verraadt het landschap zijn verleden
als we de treden van het trappetjesbos begaan
en bovenaan de tuin vol bomen vinden.

We zien de wolken boven wilgen in het uitgestrekte
bekken van de Rijn en trekken dan een
olifantenpaadje van het bankje naar de linde.

Onder alle groene bloemen gaan we staan
onder het loof en wijzen aan: berk, iep, es, plataan.
Prunus, acer, netelboom. We tellen alle ringen aan

hun wijd gespreide vingers. Jaar na jaar na jaar
na jaar, als opgestuwde eeuwigheid. De hazelaar,
de zomereik: we zijn een bos aan bomen rijk.

En zelfs als je niet eerder kwam is het alsof
je iets herkent: vaag bespeur je de geaardheid
van een waardig monument. 

Ivanka de Ruijter
Opening Open Monumentendag Wageningen | september 2019

Kinderburgemeester

Er zijn dingen die je bijna niet kunt horen,
zoals vliegenvoetjes op het raam of de wind
in de vacht van je kat. Zoals dat, wat je kent
maar niet hoort: een knipoog, en een punt
na een woord.

Er zijn mensen die zich zorgen maken of
juist tevreden zijn zonder geluid, zoals regen
op je warme huid tot zachtjes lachen
leiden kan, zoals mensen die gebarend
praten, of eendjes die een windje laten.

En zoals dat zijn er ook dingen die je bijna
niet kunt zien, want er zijn altijd kleine dingen
in het grotere verstopt, zoals gedachtes
in de woorden of een rups die zich verpopt,
zoals ook jij ooit op het plein.

En wie dat ziet en horen kan, kan
kinderburgemeester zijn.

Ivanka de Ruijter
Installatie Kinderburgemeester | september 2019

Hou je adem even in.

Hou je adem even in.
Dim je galm en je geluid,
dan spinnen we je in
en repareren we je jas.
Word je mooier dan je
was, dan zullen wij je
spiegel zijn. Zien we je
deuren, muren, glas, je
toren, je herdenkingsruit,
adem dan weer heel
diep in, en sla dan trots
je vleugels uit.

Ivanka de Ruijter

 

Elisabeth

Soms hoop je dat ze binnenkomt,
haar voeten veegt en licht begerig
voortbeweegt naar de kast Engelse
pockets, dat haar wandelstok tikt
en zij dan even knikt bij wijze van
‘daar ben ik weer.’

Je zou willen dat ze schuilen kwam zodat
haar witte haren droog, haar rug nog licht
gebogen en haar ogen konden blijven.
Dat ze zou vertellen wat ze zocht en
wat ze las, zodat je steeds een beetje
beter dacht te weten wie ze was.

De ogen konden iets verhullen: verleden,
wijsheid, levenslust. Eén mondhoek zou
er krullen van de koffie die je bracht, en
ze zou alles observeren, rustig naar je
informeren: “kind, gaat het met jou wel
goed? Hier, neem een muffin, lekker zoet.”

Bij haar vertrek zou ze nog wijzen op die
titel in de krant en nog iets vinden van
die vertaling: “Nee, die deugt niet, van
geen kant. Het lijkt me goed dat je dat
weet.” En dan.. dan zou ze weer vertrekken,
gewoon zoals ze altijd deed.

Ivanka de Ruijter | Juni 2019 | Week van de Bevlogenheid

Ter nagedachtenis aan één van de liefste klanten van Boekhandel
Kniphorst, Elisabeth van Aller – van den Born (1931-2018).

Museum

We lopen door een huis met duizend ramen en één deur.
Daar kwamen we door binnen. En nu is het een kwestie
van verzinnen hoe het kan dat achter al die ruiten
steeds een ander buiten is.

Voor we dat precies begrijpen houden we ons hoofd opzij.
Het perspectief rust uit nu wij – niet weten waar het loopt.
Wanneer er iets begint te lijken op een borst, een boot,
een bos, een huis, breng ik weer vormen thuis.

Dan blijkt dat jij iets anders ziet. Het bos noem jij een
barcode, jouw vogel is mijn boot. Mijn borsten zijn
jouw heuvels, en je onbedekt mijn bloot.

En toch is het hetzelfde. Duizend woorden voor één
woord. Parallelle werkelijkheid: duizend ramen
en één poort.

Ivanka de Ruijter

Opening Culturele Ronde in Museum de Casteelse Poort | april 2019

Bij de magnolia

Dat in elke vingertop een knop
van leven zit verzin je niet, je
wijst je eigen vingers ieder jaar
naar haar en je verwondert je.

Want hoe kan iets dat jaren oud
is zo springlevend zijn, zo vol in
bloei dat je vanzelf weer zin krijgt
in het kussen onder bladeren.

Alleen al daarom ga je regelmatig
kijken hoe ze in andere seizoenen
ademt, stil, je bestudeert hoe ze
dat doet: iets sparen, iets bewaren.

Zo is haar levensloop, ze wacht
zonder kaleidoscoop tot alles plots
ontspringt in veelvoud, koestert dat
en weet wanneer ze los moet laten.

 

Ivanka de Ruijter,
maart 2019, bij de magnolia van Bassecour.

SLUIT
SLUIT